نقره داغ هوس به قلم لیدا صبوری

پارت یک :

جایی در پس پرده ی نگاه پرندگان هوازی دعاگوی آمین بر چشمی گریان خواهم شد!
نه یک باره بلکه تا چرخش ابدی ماه و ستارگان به نام خداوندگار حق!
سرآغاز کلام...
راوی: گندم
خودکار از میان انگشتانم لغزید و بروی دفتر افتاد!
بی حوصله قد صاف کردم و در حالیکه انگشتانم را باز و بسته می کردم که خستگی شان در برود؛ تکیه به صندلی چوبین و قدیمی اتاقم دادم و نگاهم از پنجره ی مه گرفته و بارانی اتاق به چراغ برق کم سوی کنار در مجتمع افتاد.
کش و قوسی به بدن خسته ام دادم و نفس عمیقی کشیدم!
چشمانم مدتها بود که درخواست استعفاء داده بودند و میل خوب دیدن نداشتند.
و من همچنان امیدوار بودم که برایم کار کنند!
چندین بار پلک زدم تا توان مقاومت بیداری شبانه را داشته باشم!
سکوت اتاقم را تنها و تنها تیک تاک ساعت شماته دار قدیمی خانه می شکست و گذر دقایق پوچی ام را مدام گوشزد میکرد.
عینکم را از روی چشم برداشتم و نگاهی گذرا به دسته های از کار افتاده اش انداختم، چند لک کوچک برویش خودنمایی می کرد.
همانطور که مشغول تمیز کردن شیشه ی خط افتاده و کهنه ی عینکم بودم صدای تلفن مرا از جا پراند!
فوری از جا برخاستم و سمت تلفن راهی شدم. با دیدن نام یارا مردد و مضطرب مابین پاسخ دادن و یا ندادن ماندم که همزمان صدای آمدن پیامک از گوشی همراهم توجه ام را جلب کرد!
هنوز مایل به پاسخ دادن تلفن نبودم؛ پاسخ تلفنهای شبانه ی یارا مساوی بود با ساعتها بحث و گفتگوی نافرجام!
بی توجه به زنگ های مداوم تلفن؛ گوشی همراهم را چک کردم تا ببینم پیام از طرف کیست!
که با دیدن پیام یارا در جا خشکم زد!
- به کدوم خطی وصلی بی وفا؟ بگو به همون بزنگم!
قلبم در میان سینه بازی اش گرفت. پیامهای یارا پریشانم می کرد. دلم نمی خواست به هیچ برای هیچ امیدوارش کنم. آخر مگر دل مرده و چشم گریان توان امید بخشی داشت؟!
گوشی را خاموش کردم و بی تفاوت به زنگهای مداوم و پشت سرهم تلفن خانه راهی آشپز خانه شدم.
ساعتها بود چیزی نخورده بودم؛ اصلا گاه فراموش می کردم که انسانی فناپذیرم و نیاز به آب و غذا دارم.
بی حوصله درون یخچال بدنبال چیزی می گشتم تا برای رفع گرسنگی بخورم.
نگاهم به کاسه ی بزرگ آشی که گلرو دیروز با هزاران ذوق و شوق برایم آورده بود؛ ثابت ماند!
بغضی غریب در گلویم لانه کرد. نمیشد بیاد عمارت پیچک بیافتم و چشمانم خیس؛
خاطرات تلخ و شیرینش نشود!
کودکانه لب ورچیدم و به کاسه ی چینی گل سرخی خیره ماندم. چقدر آن زمان که در عمارت زندگی می کردیم حواسمان به چینی های گل سرخی بود!
هر وقت مهمان خاص و مهمی داشتیم ظروفش را با احتیاط از درون کمد قدیمی مطبخ بیرون می کشیدیم و برای مهمانها سفره ی رنگین می چیدیم!
هر زمان که بابا قرار قربانی و نذری داشت؛ درون کاسه های گل سرخی عمارت که چندین و چند دست بودند و اصالت یک خانه را فریاد میزدند برای همسایه ها آبگوشت می کشیدیم و حرمت قائل بودیم. بابا سید می گفت: نگه داشتن حرمت همسایه از فامیل بیشتره!
حالا گلرو خواهر عزیزم برایم حرمت نگه داشته بود که درون کاسه ی عزیز کرده ی عمارت پیچک آش ریخته بود تا گندمکش گرسنه نماند!
بغضم را فرو فرستادم و کاسه را از درون یخچال بیرون کشیدم و سمت کابینت رفتم تا قابلمه ای بردارم و آش را کمی گرم کنم که بناگاه صدای زنگ خانه مرا از جا پراند!
ترسیده کاسه را آرام بروی میز آشپز خانه گذاشتم و نگاهم به ساعت روی دیوار ثابت ماند!
ساعت از دو نیمه شب گذشته بود؛ یعنی چه کسی می توانست این وقت شب تا این حد بی ملاحظه باشد که زنگ واحد خانه ای که زنی تنها در آنجا ساکن است را بزند؟
نفس عمیقی کشیدم و سمت در راهی شدم. از چشمی در نگاه کردم و با دیدن یارا بناگاه خون سمت گونه هایم دوید!
باورم نمیشد که بخودش جرات داده و نیمه شب سمت خانه ام راهی شده باشد؟!
عصبی لب گزیدم و زیر لب به احمد آقا نگهبان مجتمع لعنتی فرستادم که همیشه در حال چرت زدن است و به رفت آمد افراد مجتمع رسیدگی نمی کند!
تصمیم نداشتم در را برویش باز کنم؛ اما این را خوب می دانستم که لجباز تر و یکدنده تر از یارا باز هم خودش است و بس!
پس با عجله سمت گوشی همراهم رفتم و با دست پاچگی روشنش کردم و پیامکی در حد چند کلمه ی کوتاه برایش نوشتم!
- جناب یارا خان لطفا بیهوده تلاش نکن. با عرض شرمندگی از باز کردن در خانه معذروم!
انگشتانم می لرزید و کنترلی بر استرسم نداشتم.
بی فکرتر از یارا باز هم خودش بود!
نباید تا این حد پیشروی میکرد!