بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و شصت و چهارم :
به در قهوه‌ای رنگ و نمای شیک خونه‌ش نگاه کردم و زنگ رو فشردم؛ بعد دورتر از جایی که از آیفون نشونم بده ایستادم و به دیوار تکیه دادم.
نپرسید کیه چون می‌دونست خودمم، چند ثانیه طول کشید تا در باز شد.
تکیه‌م رو از دیوار گرفتم و به سمتش رفتم.
دستش و به چارچوب در گرفت و چند ثانیه خیره نگاهم کرد، بدون حرف!
درد نگاهش بیشتر از دالیا بود و نگرانی توی مردمک قهوه‌ایش نمایانگر دلتنگی
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۴ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۱۹۹۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
Yasi
9واااای نویسنده جون خواهش میکنم ازت زودتر مارو از این همه ابهام در بیار دیگه باور کن هر بار ب امید این میخونیم ک یه چیزی از گذشته برملا بشه و بفهمیم قضیه چیه ن اینکه هر بار بخونیم بیشتر بریم تو فکر
۶ سال پیشFatemeh
11دقیقا کِی قراره ابهامات ما بر طرف شه؟! خیلی وقته منتظریم دلیل جدایی و این اتفاقاتی ک افتاده رو بدونیم ... :/
۶ سال پیش
لطفا صبر کنید...
R
2بازم داستان از پارت قبلی گنگ تر شد الان تو خماریم هیچی نمیفهمم 💔💔😐☹️ نویسنده جون تو رو خدا یه جوری بنویس بفهمیم ماجرا از چه قراره داستان رفته رفته گنگ میشه 💔