بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و پنجاه و نهم :
با دهن کجی به سرتاپام اشاره کرد.
- مشخصه!
پشت چشمی براش نازک کردم و گفتم: میذاری تو حس و حال فیلسوفانهم بمونم یا نه؟
چشم ازم گرفت و با غیض زیر لب گفت: مرده شور خودت و احساساتت و با هم ببرن!
با تکسرفهای گلوم و صاف کردم و انگشتم و جلوی صورتش تکون دادم.
- یوهاهاها، دیدی آخرشم با به قول خودت جینگولکبازیام ازت جلو زدم؟
اخمهاش کم کم باز و چشمهاش توی حدقه گرد شدن.
سر
لطفا صبر کنید...

Eror
2بابا پارت ها رو زود زود بزارین پوکیدم بو خودا😬