افسار به قلم ف.میری

پارت سوم :

بر خلاف دیگر اعضای گروه، او هیچ اضطرابی بابت اجرا و خواندن نداشت. اتفاقا بیشتر از هر چیز دلش می‌خواست هرچه زودتر اجرا تمام شود و برای رهایی از استرس خود را به عمارت برساند...
نگاهی دیگر به تلفنش انداخت و وقتی هیچ تماس یا پیامکی ندید، متنی دلگرم‌کننده برای راحت کردن خیال خاله عالیه‌اش نوشت و بار دیگر قول داد که حتماً خود را قبل از ساعت ده به خانه می‌رساند.
سپس تلفن را درون کوله اش گذاشت.
لباس ماکسی زرشکی رنگ را که به خاطر پارچه‌ی مخمل، بلند بودن قدش، چشمش را گرفته بود، از رگال بیرون کشید و به تن کرد.
حین اینکه بندهای ظریف لباس را که به جای پارچه از زنجیر نقره‌ای پر از نگین ساخته شده بود روی شانه‌هایش فیکس می‌کرد، اخمی روی پیشانی‌اش نشست.
به هیچ عنوان از مدل اندامی و بالاتنه‌ی نسبتا باز لباس راضی نبود، اما اینطور هم نبود که انتخاب دیگری داشته باشد! به هر حال، آن پیراهن پوشیده‌ترین لباسی بود که روی رگال قرار داشت....
در نهایت مقابل آینه ایستاد و موهای بلند و مشکی‌اش را باز کرد تا محکم‌تر ببندد.
سپس از کوله‌اش کلاه گیسی به رنگ نسکافه‌ای بیرون آورد و روی سرش گذاشت.
بی‌آنکه توجهی به چهره‌ تغییر کرده‌اش داشته باشد، چتری‌های کلاه گیس را روی پیشانی اش مرتب کرد و برای تکمیل آرایش، رژ لب جیگری را به لب‌هایش زد و در کمال سادگی با زدن کمی رژگونه به گونه‌هایش آرایشش را تمام کرد.
شانه‌ای بالا انداخت. همیشه همین بود.
حتی در نظرش همین مقدار آمادگی هم از سرشان زیاد بود، چرا که او فقط برای به نمایش گذاشتن و شنیده شدن صدایش بود که روی سن می‌رفت، نه برای نمایش چهره و اندامش...
بعد از اتمام کار، پلک‌هایش را بست و زیر لب برای خود شروع به خواندن و زمزمه کردن آهنگی کرد که قرار بود دقایقی دیگر بخواند.
در دنیای خود غرق بود که ناگهان صدای سوت کشیده و بلندی، از خلسه‌اش خارجش کرد...
-جون، چه دافی شدی تو بیشرف...
ناراضی به خاطر از دست دادن تمرکزش، چشمانش را باز کرد و به مهلا که مقابل آینه توقف کرده و در حال تمدید رژش، لحظه‌ای را هم برای حرف زدن از دست نمی‌داد، چشم دوخت.
-وای سرمه ،نمی‌دونی اون بیرون چه قیامتیه دختر! هرکسی که پاشا رو از نزدیک بشناسه می‌دونه که اگه الان کارد بزنی خونش در نمیاد از بس عصبیه....
اخمی ظریف روی پیشانی‌سرمه نشست.
البته که عین خیالش هم نبود برای آن مرد چه اتفاقی افتاده است، نه تا وقتی که به او و گروهشان ربطی نداشت...
برای همین نگران پرسید:
-مگه چی شده؟ گروه ما که خرابکاری نکرده؟ آره؟
مهلا کلافه از دست سرمه که با وجود همسن بودنشان همیشه‌خدا نگران همه چیز و همه کس بود و علناً نقش مادر غرغروی گروه را بر عهده داشت، پوفی کشید:
-تو هم که! من چی می‌گم، تو چی می‌پرسی! به خدا گاهی فکر می‌کنم جای بیست و سه سال، شصت و سه سالته از بس مثل پیرزن‌ها نگرانی و غر می‌زنی...
سپس برقی در چشمانش نشست و هیجان‌زده ادامه داد:
-بی‌خیال! بذار تعریف کنم برات چی شد. اینجوری که من و نازی فهمیدیم، مثل اینکه بازی پوکر امشب سر یه چیزی بیشتر از اون دخترهاست. دخترها صرفاً برای سرگرمی‌ان...
قوطی رژ را روی میز آرایش پرت کرد و کامل به سمت سرمه برگشت.
سپس در حالی که سعی داشت کمی کنجکاوی دخترک را تحریک کند، گفت:
-حالا می‌دونی قسمت وحشتناک ماجرا کجاست؟
اونجا که پنج تا کله‌گنده‌ای که سر اون میز نشستن... از جمله جاوید پاشـا!!
دقت کن دوباره دارم روی جاوید پاشا تاکید می‌کنم، سه دست پشت سر هم باخته‌اند و این دستی که دارن بازی می‌کنن قراره دست آخر باشه....
دخترک می‌خواست ادامه بدهد که صدای بلند نازنین قبل از نمایان شدن تصویرش به گوش رسید:
-شنوندگان عزیز از این تریبون اعلام می‌کنم، من عاشق شدم رفت... آه پروردگارا!
لحظه‌ای که با هم چشم تو چشم شدیم، قسم می‌خورم که خود کوپید*مستقیم به قلبم تیر زد...
نمایش نازی به حدی نخ‌نما بود که چهره‌ی سرمه را مچاله کرد. مهلا اما، حینی که الکی خود را باد می‌زد، در ادامه ی سناریو ،دخترک را همراهی کرده و گفت:
-آه بِل عزیزم...، آخر تو هم در دام عشق اون دیو جذابیت گرفتار شدی؟
سرمه همان که دید نازی پشت دستش را روی پیشانی‌اش گذاشته و با چشمانی بسته آماده غش کردن و ادامه دادن به اراجیف‌شان است، تشری به هردویشان زد:
-جمع کنین بند و بساط‌تون رو! حالم رو بهم زدین! باز شما دوتا چشم‌تون به یه پسر افتاد، از خود بی‌خود شدین؟
نازنین دست از ادا درآوردن برداشته و حرصی نیشخندی زد:
-خدا شاهده اگه ما تو اروپا زندگی می‌کردیم و تو اونجا به دنیا می‌اومدی، شک ندارم که مستقیم می‌رفتی راهب معبد یا کلیسا می‌شدی...
مهلا دستی روی هوا تکان داد:
-ولش کن اون و نازی ...می‌خواد سینگل به گور از دنیا بره... !
دختر، من فکر می‌کردم رو دست جاوید پاشا نیست... ولی اون پسره لعنتی اصلاً تو یه لِوِل دیگه است انگار...!
با اون قیافه‌ ی هات و جذابش مشخصه که ایرانی نیست....
نازی گوشه لبش را با دندان کشیده و گفت:
-اوف، تو اگه زاویه دید منو داشتی چی می‌گفتی؟
تایم استراحت قبل از شروع ترک سوم، یه لحظه چشمم افتاد بهش. نمی‌دونم اون پاشای لعنتی چی زیر گوشش پچ‌پچ کرد که اونجوری زد زیر خنده...
بعد برای یه لحظه سرش رو گرفت بالا تا قهقه بزنه...
دخترک لوده ،به صورت نمایشی شانه‌هایش را لرزاند، که انگار دارد گریه می‌کند:
-وای وای، مادر بگرید، دیدم یه سیب گلو داره این هوا! به خدا پسرای دیگه گ*ه بخورن همچین چیزی داشته باشن...
کثافت بی‌همه‌چیز از بس هاته آدم دلش می‌خواد گازش بزنه ببینه کیک یا واقعی....
وضعیت سرمه جوری بود که هم از تعریف‌ها و حرص خوردن‌های دخترها خنده‌اش گرفته بود و هم به قدری لجش گرفته بود که دلش می‌خواست هر دو را یک فصل کتک بزند.
هرچند دیگر به این اغراق‌ها و بزرگنمایی‌هایشان عادت کرده بود.