بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت صد و نود و هفتم :
عجب شبِ درازی بود و قربانیانش هم شب بیدار؛ یک ساعت گذشت، دو ساعت، سه ساعت...!
نیمه‌شب چه سنگین و بغض‌آلود فرارسید، کلِ روز مگر به گریستنِ آسمان نگذشت؟ پس چرا هنوز گلوگاهِ خاکستری‌اش وزنه‌ی صد کیلوییِ ابرهایی دل‌سوخته را تحمل می‌کرد؟ این غمِ خانه به دوش هربار راه از کوچه و خیابان‌های دیگر گم می‌کرد تنها دلی که دری همیشه باز به رویش داشت، دلِ خون شده‌ی جانان بود که بهانه‌ی خو
لطفا صبر کنید...
فرشته
0تمامِ شرارت دنیا تو وجود شاهینه که تونست همچین بلایی سر جانان بیاره... گناه جانان🥺💔 گناه هامین🥺💔 تا اومدن خوشبختی رو حس کنن، دوباره همه چیز نابود شد🥺💔