نفس های تابوت به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت بیست و هشتم :
مانند همیشه موهای مشکی و پرپشتش را به عقب شانه کرده بود و چشم‌های قهوه‌ایش داشت خیره نگاهش می‌کرد.
چهره‌اش کاملا مردانه بود و با اینکه گاهی نگاهِ عمیقش معذبش می کرد اما کنارش احساس امنیت داشت.
_ می‌خوام امیدوار باشم که این حرفارو فقط به من گفته باشی!
سرش را کج کرد.
_ من فقط وقتی با تو حرف می‌زنم انقد توی حرفام دقت به خرج می‌دم...
دستش را جلو برد و بدون آن که حتی نوک انگشت
لطفا صبر کنید...
Fudushin
0این نظر ممکن است داستان رمان را لو داده باشد
وااای اونجا که گفت امیر داداشمه 😢 شوکه شدم!