دزد ناموس به قلم سعیده براز
پارت صد و سی و چهارم :
بچه را که صحیح و سالم لای پارچه و در حال گریه کردن می بینم، نفس راحتی می کشم و به کمک کاوان به درخت تکیه می دهم.
کاوان کنارم نشسته و دستم را می بوسد.
-دیدی تونستی کانی، دیدی.
پیشانی ام را به پیشانی اش می چسبانم و نفس راحتی می کشم.
گل چمن نوزادم را در آغوش گرفته و به کیوان نشان می دهد که با دست اشاره می کنم نوزاد را به من بدهد.
گل چمن: بچه پسره ارباب.
کاوان پسرمان را از گل چمن م
لطفا صبر کنید...
محرابی
0ای بابا جفتش هست که من گفتم بخیر گذشت راحت شد. کاوان طوریش نشه. ممنون