لاگوم به قلم مهتاب جهان فر
پارت صد و چهارم :
با حرف‌های رک و بی‌پرده‌ی کیا، آب میوه توی گلویش پرید. با چند سرفه گلویش را صاف کرد و خجالت‌زده، پشت به کیا راه افتاد.
_ بیا بریم. بابام منتظر خبره، من نشستم به آب میوه خوری!
لبخند روی صورتش نقش بست. خودش را کنار او رساند. دلش می‌خواست دستش را بگیرد. آن قدر که دیگر نلرزند. اما وقت مناسبی نبود.
در باز کارگاه برای کیا نشانه‌ی خوبی نبود، به خصوص با وجود یک گروگان داخل آن! یعنی فرخ
لطفا صبر کنید...
