پارت هشتاد :
درحالی‌که نگاهم می‌کند، با انگشتان ظریفش شروع می‌کند به بافتن ساقه‌های گل میان موهای تیره‌ی من. لبخندی لبانش را از هم می‌گشاید؛ از آن لبخندهایی که به‌طرز خطرناکی مسری است و دلم را می‌لرزاند.
می‌پرسم: «داری خوشگلم می‌کنی، پِی؟»
چشمانش را در کاسه می‌چرخاند و باشیطنت می‌گوید: «انگار که برای اون نیاز به کمک داری.»
به‌محض اینکه جمله‌اش تمام می‌شود، لب‌هایش را محکم می
لطفا صبر کنید...
