پارت هفتاد و سوم :
لبانش تکانی می‌خورد: «خدادادیه، ولی همه‌ش هم تقصیر من نیست؛ تو این ویژگی رو از درونم بیرون می‌کشی.»
رویم را برمی‌گردانم و صخره‌ها را نگاه می‌کنم. دیوارهای سنگی بلندتر شده‌اند و حفره‌های متعددی در آن‌ها دیده می‌شود. چشمانم به دهانه‌ی یکی از آن‌ها که مناسب‌تر به‌نظر می‌رسد گیر می‌کند و اشاره می‌کنم: «اون یکی چطوره؟»
عرق سردی روی پیشانی‌اش نشسته و درد چهره‌اش را در هم کش
لطفا صبر کنید...
