پارت هفتاد و یک :
نفس سنگینی می‌کشد و می‌گوید: «تحمل دیدن زخم خوردن من رو نداری؟»
یک قدم به عقب برمی‌دارم؛ چشمانم روی صورتش ثابت می‌ماند و پاسخ می‌دهم: «فقط وقتی باعث و بانیش خودم باشم.»
آخرین جمله‌ای که پیش از بیرون آمدن از پناهگاه می‌شنوم، نجوایی پرشور است: «مراقب خودت باش! به‌خاطر من.»
و سپس، بی‌درنگ تیری را از کوله بیرون می‌کشم، آن را در چله‌ی کمان می‌گذارم، نفسی عمیق بیرون می‌دهم و
لطفا صبر کنید...
