پارت شصت و هفتم :
اشک در چشمانم حلقه میزند. دارم دربارهی مادری میخوانم که هرگز او را ندیدهام. تاریخی توجهم را جلب میکند و انگشتم روی کاغذ خشک میشود. آرام میگویم: «این مال سه هفته قبل از تولد منه.»
سرم را بالا میآورم و میبینم کای بادقت نگاهم میکند.
«خونریزیاش بند نمیآمد. نتوانستم کاری بکنم. من یک شفاگرِ لعنتی هستم و نتوانستم نجاتش دهم. او را در حیاط خلوت و کنار بچهمان دفن کردم. حق
لطفا صبر کنید...
