پارت شصت و دوم :
خنده‌اش را می‌شنوم. می‌پرد پایین و اسب را می‌بندد. «آره، لابد تو و ترس از اسبت هم خیلی ناراحتید که قراره یه استراحتی بکنید.»
چشمکی می‌زنم. «اگه فقط می‌تونستم از دست تو استراحت کنم چی می‌شد.»
سایه‌ی سنگ‌ها رویمان افتاده است. اینجا درخت‌ها بیشترند.
به بالا اشاره می‌کنم: «از این‌ور.»
تنه‌ی درختی از لای سنگ‌ها راه باز کرده است. دستم را می‌گیرم به شاخه‌ای و خودم را می‌کش
لطفا صبر کنید...
