پارت پنجاه و دوم :
کاغذهای روی میزم را باعصبانیت کنار میزنم و آنقدر جستوجو میکنم تا انگشتانم آن جعبهی کوچک پنهانشده را لمس کنند و مثل هر روز به آن خیره میشوم، درحالیکه تمام مردم پادشاهی تصور میکنند من دیوانه شدهام و خودم حس میکنم به جایی تاریکتر در اعماق روحم سقوط کردهام. صدای پچپچ خدمتکارها را وقتی از پشت در رد میشوند میشنوم و نگاههای سنگین سربازها را وقتی در تالارها قدم می
لطفا صبر کنید...
