پارت بیست و ششم :
به دنبالش راه می‌افتم تا در شلوغی ذوب نشود. او به دلِ شب فرار می‌کند و من در را باز می‌کنم و پله‌ها را بالا می‌روم. در سکوتِ ناگهانیِ بیرون صدای قدم‌های تندش را می‌شنوم. او در کوچه‌ای می‌پیچد و من به دنبالش می‌دوم، اما چیزی نیست جز تاریکی. ایستاده‌ام و اطراف را می‌پایم. نگاهم به سقفِ ساختمان می‌افتد و می‌گویم: «پیدایت کردم.» بالا می‌روم و روی سقف می‌ایستم. اول هیچ‌چیز نیست، اما ن
لطفا صبر کنید...
