پارت پانزده :
آهی می‌کشم، روی پاهایم می‌ایستم و اندام دردمندم را کش می‌دهم. «پاشید! همین حالا!» صدای دستورم پژواک پیدا می‌کند و حتی اسب‌های بیابانی را که چند قدم آن‌طرف‌تر به هم گره خورده‌اند، به تکاپو می‌اندازد. درحالی‌که در دایره‌ی نامنظم سربازان امپراتوری قدم می‌زنم، غرولندهای خواب‌آلود به استقبال من می‌آیند. «صبح بخیر!» با لحنی شاداب می‌گویم، هرچند نوک چکمه‌ام که به پهلویشان می‌خورد
لطفا صبر کنید...
