پارت سیزده :
ناچیز. گمشده. تنها.
عرق می‌ریزم. قطره‌ای از پیشانی‌ام راه می‌افتد و تهدید می‌کند که چشمانم را بسوزاند؛ چشمانی که حالا از نور خورشید رو به غروب کور شده‌اند. امواج شن با رنگ‌های طلایی پوشیده شده‌اند؛ بازتاب آسمان متغیر بالای سرشان. تحسین زیبایی این زمین خطرناک که در آن تقلا می‌کنم، راهی تلخ برای پایان دادن به شب‌هایم است. گرگ و میش در بیابان به‌طرز ویرانگری نفس‌گیر است، بااین
لطفا صبر کنید...
