نفس های تابوت به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت بیست و ششم :
خودش کم حالش بد بود، این اتاق تاریک و بی نور هم داشت بیشتر حالش را بد می کرد.
از تاریکی و فضای سنگینش احساس خفگی می گرفت و توی دلش گفت:« لعنت به حالی که توی این تاریکی و به دست ایوبی خوب بشه.»
ایوبی که از این رفتارشان خوشش نمی‌آمد سریع بلند شد.
_ کجا؟ هنوز این جلسه تموم نشده.
_ بیشتر از این نمی تونم اینجا بمونم. چیزی یادم اومد میگم بهتون.
بعد از گفتن این پریزاد خداحافظی کرد و ب
لطفا صبر کنید...
