بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت صد و شصت و هفتم :
جانان مردمک میانِ مردمکهای او چرخاند، تهِ دلش رودی از احساساتِ خوش جریان یافته؛ اما سنگِ تردیدی دوباره راه از موجهای این رود میبست که نگاهش هم آلوده شد به غبارِ غم:
- تو لایقِ زنی هستی که صبح به صبح عاشقانه برات چشم باز کنه و زمزمهی دوستت دارمش با سازِ قلبش بلندتر از هر فریادی گوش کَر کنه.
این مرد کمر به جادو کردنِ قلبش بسته بود؟
- برعکسش رو بیشتر میپسندم... . صØ

لطفا صبر کنید...

فرشته
0چه عشقی😍❤️ شاهکاره این رمان و قلمِ نویسنده ی رمان❤️