پارت شصت و یک :
تا صبح کمی خوابیدم و بعد هم بالا رفتم و حاضر و راهی بیمارستان شدم. امیر توی اتاق پدرش بود و روی یک صندلی نشسته و چرت می‌‌زد. دلم برایش سوخت. نگاهی به پدرش انداختم که در خواب به سر میبرد. انگار امیر متوجه حضورم شد چون چشمانش را باز کرد و با دیدنم خوشحال شد:
ـ سایه خوبی؟
لبخند زدم و گفتم:
ـ صبح به خیر!
برخاست و گفت:
ـ تازه خوابم برده بود.
ـ ببخش که بیدارت کردم.
ـ نه. بای
لطفا صبر کنید...
مرضیه نعمتی | نویسنده رمان
درست شد