پارت چهل و یک :
دو هفته‌ای که مادرم در شمال بود به سختی گذشت. چون علاوه بر کارهای بیمارستان کارهای خانه هم به دوشم افتاده بود و تلفنی ساره را ناله نفرین می‌کردم. ساره هم گریه تصنعی می‌کرد و می‌گفت:
ـ نفرینم نکن. حامله‌ام.
و بعد با جدیت می‌گفت:
ـ اتفاقاً بد نشد مامان اومد خونه من. یه کم خانه داری یاد می‌گیری.
کلافه گفتم:
ـ دیگه حوصله آشپزی ندارم. می‌خوام از رستوران غذا سفارش بدم.
ـ فق
لطفا صبر کنید...
اکرم بانو
1چه جو سنگینی... میفهمم چه موقعیت معذب کننده ایه....