پارت سیزده :
فصل 5
شیفت بعدی‌‌ام از صبح تا شب بود. به محض ورود به بیمارستان به اتاق پدر امیر رفتم تا اوضاعش را بررسی کنم. از امیر خبری نبود. احتمالا برای کاری آنجا را ترک کرده بود. داخل اتاق شدم و نگاهم به پدرش افتاد که در سکوت به پنجره اتاقش زل زده بود. فضای اتاق چقدر دلگیر بود! صدایش زدم و با خوشرویی سلام کردم. سرش را به طرفم چرخاند و به ناگاه لبخند کم عمقی بر لبش نقش بست. نزدیکش شدم و گفتم:
ـ صبحت
لطفا صبر کنید...
میم
1چقدر شرایط برای امیر سخته،بدتر از کار سختی که می کنه و مسئولیتی که روی دوشش داره،حال روحی بد پدرشه 😔🙏🏻🖤