بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و چهل و نهم :
با تکخندهای به سمتش رفتم، شیشه شکستهها رو به همراه سینی زیرتخت کردم و کنارش نشستم.
دست بردم و دکمههای بالا پیراهن مشکیش رو بستم.
- کولرگازی و روشن کن!
پتو رو روی پاهاش مرتب کردم و گفتم: نچ ولی اگه پسر خوبی باشی تا صبح میشینم ازت پرستاری میکنم.
بعد از این حرف پارچه رو توی آب فرو کردم، نجوای گرفتهش رو شنیدم که زیرلب گفت: وظیفته!
دستش و روی پیشونی ملتهبش گذاشتم و مÙ
لطفا صبر کنید...

آهوو
9تازگیا این رمان سراراسر هیجان شده...مرسی نویسنده جون بابت این رمان عالی و غیر قابل پیش بینی