بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت صد و شصت و یک :
نفسِ هامین گرچه آرام؛ اما قلبش در عوضِ این آرامش به تندیِ بیقراری کوفت، از عهدهی نگاه گرفتن از جانان حتی با ثانیهای پلک زدن برنیامد که بیپلک زدن خیرهی او ماند و... باز که ادامه داد، تهِ دل از او به ارتعاشی محسوس انداخت:
- یه ترسِ غریبی داشتم از... شاید دیگه هیچوقت نیومدن و ندیدنت؛ راست گفتی، ذوق و شوقِ چشمهام به وقتِ دیدنت دروغ نمیگفتن، بعد از این همه وقت، برگشتن و دیدنِ ت

لطفا صبر کنید...

فرشته
0و عشق معجزه ی زندگی ست، چه قشنگ از عشق در این رمان دلبر گفتی؛ بانو جانم😍❤️