نفس های تابوت به قلم آمنه آبدار (الهه)
پارت بیست و سوم :
انگار توی یک لحظه از زمین و زمان جدا شده بود و توی حبابی دورتر از مکان و زمانی که بود، چشم به چشم‌های تصویرِ توی آینه دوخته بود.
سرش پر از صدا شد... چشم‌هایش را با ترس بست. تمام بدنش از سرما و ترس می‌لرزید و در یک لحظه پاهایش دیگر یاری نکرد و روی زمین افتاد.
صدای جیغِ ناخودآگاهش به حدی بلند بود که همه را از جا پراند.
جانان گیج و سریع روی تخت صاف نشست؛ نه می‌دانست کجاست و نه اینکه چر
لطفا صبر کنید...
اسرا
0ایوبی پشمات جمع کن 🤣🙏