بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت صد و پنجاه و پنجم :
عشق کلیدِ درِ بسته بود، ماهِ شبِ تار، نیلوفرِ مرداب، و شاید... شبی که به قلموی اعجاز رنگِ صبح به خود می‌گرفت، گرچه هنوز هم طلسمِ خاکستریِ ابرها بر گردنِ آسمان سنگینی می‌کرد! عشق همین لرزِ افتاده به ستون‌های خانه‌ی دل بود و ضربان‌هایی که زیرِ آواری از احساس جا ماندند و هرچه کوفتند دستِ کمک‌کننده‌ای به یاری‌شان نیامد. عشق... نجات دهنده‌ای بی‌نجات بود؛ که به دردِ خود گرفتار می‌کرد و ا
لطفا صبر کنید...
فرشته
0چه خواهد شد؟ صبح می شود این شب سیاه؟ جانان و هامین و شاداب، خیلی گناه دارن... خیلی🥺💔