بی محابا به قلم فاطمه عبدالله زاده
پارت صد و چهل و هفتم :
دیگه حرفی نزد و سکوت کرد؛ اینبار بلأخره تونست نفس عمیقی بکشه و چشمهاش رو چند ثانیه ببنده!
ابرویی بالا انداختم و آهسته پرسیدم: عصبانیتت تموم شد؟
- چون سرت داد زدم؟
- بلأخره یه هفته حرص و جوش تو خودت ریختی، اینجا خالی نمیکردی تو عمارت کله اون بدبختا رو میجوشوندی!
بدون توجه به حرفم زیرچشمی بهم نگاه کرد و با لحن مهربونی لب زد: خوبی؟
با لبخند سر تکون دادم.
- نگران نب
مطالعهی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۰۱۲ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...

ʜʟɴ
0چقد مشتاقم اخر رمانو بدونم چی میشع😓