پارت صد و دوازده :

سریع به مستوره اطلاع می دهم تا برایم یک کاسه آش بیاورد.
-دختر یکم صبر کن اینجا زشته نباید جلوی مهمون ها غذا بخوری.
-چرا مگه من آدم نیستم؟
-خیر سرت مثلا عروسی!
-عروسم؛ عروسک که نیستم گشنه ام میشه، تازه حامله هم هستم، اگه چشم های بچه ام لوچ بشه مقصرش تویی باید جواب ارباب و خانزاده رو خودت بدی.
من و مستوره در حال چانه زدن هستیم که کیوان با یک کاسه آش جلویم ظاهر می شود. برق چشمانم

مطالعه‌ی این پارت حدودا ۴ دقیقه زمان میبرد.

این پارت ۲۸۴ روز پیش تقدیم شما شده است.
آخرین نظرات ارسال شده
  • محرابی

    0

    خخخخ بیچاره دل دردم گرفت اخه حنابندون مگه اش میخورن .ممنون خداقوت

    ۸ ماه پیش
  • Leila

    1

    عالی بود نویسنده جان دمت گرم 👏🌹

    ۹ ماه پیش
  • سعیده براز | نویسنده رمان

    ممنون لیلا

    ۹ ماه پیش
  • شاپرک

    0

    خوب بود نویسنده جون❤️👏🥰

    ۹ ماه پیش
کپی شد!
در حال ارسال نظر... لطفاً شکیبا باشید
ثبت نظر و امتیاز
نظرت به دیگران کمک می‌کند
شما چه امتیازی می‌دهید؟
برای ثبت امتیاز روی ستاره‌ها کلیک کنید
نام شما (اختیاری)
متن نظر (اختیاری)
۰ / ۳۰۰
خصوصی ارسال شود؟
فقط نویسنده نظر شما را می‌بیند و اینجا نمایش داده نمیشود
از اینکه نظرتان را با ما در میان می‌گذارید سپاسگزاریم 🙏

نظر شما کمی کوتاه است. چند کلمه بیشتر می‌تواند تفاوت بزرگی ایجاد کند و به خوانندگان دیگر کمک کند بهتر تصمیم بگیرند. مثلاً می‌توانید بنویسید:

  • چه چیزی در داستان، شخصیت‌ها یا نثر نویسنده برایتان جذاب بود؟
  • آیا رمان توانست با شما ارتباط برقرار کند یا احساسی را برانگیزد؟
با تشکر از همکاری شما ❤️