لاگوم به قلم مهتاب جهان فر
پارت بیست و چهارم :
اشکش ریخت. هق ریزی زد و کف دستش را روی دهانش گذاشت. بالاخره گفته بود. گفتنی که بیشتر شبیه پریدن از دهانش بود تا جواب دادن!
_ بابات؟ بابات این‌جاست؟ خب چته؟ گریه‌ت واس چیه؟ بابات چیزیش شده؟
_ نه!
از جواب کوتاهش کلافه شد. خب اگر دنبال پدرش می‌گشت گریه و رنگ پرید‌گی‌اش چه بود؟! حنا دیگر اشک نریخت. تمام بغض و اشکش را برای بعد از گریختن از مهلکه، پشت سد نگاهش اسیر کرد.
_ بابات این
لطفا صبر کنید...
