پارت دویست و پنجاه و پنجم :
مقابلش ایستادم، سرش رو بالا گرفت. زمزمه کردم:
- یکم استراحت کن من میرم یه دوش بگیرم.
خم شدم و شونههاش رو لمس کردم:
- دراز بکش و چشمات رو ببند سام.
بی هیچ حرفی دراز کشید رو تخت، لحاف رو تا شکمش بالا کشیدم.
هیچوقت انقدر عمیق سکوتش رو ندیدم. اکثر مواقع جملاتش مختصر و کوتاهه، سکوت عین استراحت بود براش. الان جوری ساکت و آرومه انگار اصلا وجود نداره.
دوست دارم برم جایی که ه
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۴۵ روز پیش تقدیم شما شده است.
تارا
1بی صبرانہ منتظر ادامہ پارت ھستم ممنون از نویسندہ عزیز
۱۱ ماه پیشهمراز
2مرسی مریم جون مثل همیشه عالی
۱۱ ماه پیشم
3این نظر ممکن است داستان رمان را لو داده باشد
فاطی
2خونه ای پراز خاطرات..و چقدر سخته آدمها سعی کنند با خاطراتشون خداحافظی کنند و با یادآوریش بهم بریزن.بی صبرانه منتظرم ببینم چی پیدا میکنن.مامان راست میگفت پدر و پسر مو نمیزنن عجب🤔
۱۱ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
راضیه
0من تا پارت 255خوندم پس بقیشه چه میشه