افول دیدگانت به قلم زهرا رمضانی (هور)
پارت بیست و هفتم :
داخل اتاق ریکاوری، نور خیلی کمی از پنجره همچون کور سوی امیدی وارد اتاق می‌شد. دستگاه پای تخت، صدای تپش قلب را آرام و منظم پخش میکرد و این نشان می‌داد همه چیز مرتب است. هوای خنک بیمارستان با بوی بتادین و الکل ترکیب شده بویی آشنا اما ناآرام!
پناه هنوز در بیهوشی به سر میبرد. مژه‌هایش روی گونه‌های مریض احوالش افتاده و پانسمان نرم پزشکی چشمانش را به‌سان گهواره‌ای در برگرفته بود. آ
مطالعه‌ی این پارت کمتر از ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۳۶۶ روز پیش تقدیم شما شده است.
زهرا رمضانی | نویسنده رمان
دقیقا
۸ ماه پیشلیلی
2ای واای غافلگیرشدم قرنیه ی محترم توچشای پناهن چقد غم انگیزه چقد مهربون آفرین نویسنده جون
۱۱ ماه پیشزهرا رمضانی | نویسنده رمان
فدات بشم عزیزم
۱۱ ماه پیشهانیه
2عالی بود ولی خیلی غم انگیز شد که محترم خانم دیگ نیس
۱۲ ماه پیشزهرا رمضانی | نویسنده رمان
دیدی الکی بهش شک داشتی
۱۲ ماه پیشهانیه
1آره هعییییی😢😑
۱۲ ماه پیشفاطمه
2خسته نباشید به خانم رمضانی عزیز این رمان افول دیدگانت خیلی رمان خوبیه من تازه شروع به خواندن کردم تا ایجایی رمان دوست داشتم و منظر پارت های بعدی هستیم 🙏🏻🙏🏻
۱۲ ماه پیشزهرا رمضانی | نویسنده رمان
سلام زیبا فدات بشم عزیزم خوشحالم که لذت بردی❤️
۱۲ ماه پیشآمنه
2زهرا بانو پارت عالی ممنون که پارت جدید گذاشتید ای کاش محترم زنده میموند حتی اگه مدت زمان کمی فقط پناه بتوانه صداش رو بشنوه وبعد فوت میکرد وعمل قرنیه انجام می دادند واقعا غم انگیزه
۱۲ ماه پیشزهرا رمضانی | نویسنده رمان
دیگه شخصیت پناه تو این رمان واقعا تماما پر از غم و اندوه ولی قول میدم این اندوه همیشگی نیست 🙂
۱۲ ماه پیش
لطفا صبر کنید...
دریا
1محترم مادری رو در حق پناه تموم کرد:)))