بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت صد :
همهی جانش داشت زیرِ باران نم میگرفت مخصوصا تار به تارِ موهایش که تیرهتر میشدند از باران و چون تصمیمِ نهایی را گرفت، بینگاهی به محافظانِ ایستاده مقابلش، سوی کلبه به عقب چرخید و پلههای چوبیِ ابتدایش را تا رسیدن به درِ اصلی و باز بالا رفت. وارد شده به فضای روشنِ آن و گذشته از نم گرفتگیِ جزئیِ تنش زیر بارانی که خنکای قطراتش بر صورتش میلغزیدند، از تپشهای قلبش قفسهی سینهاش با

لطفا صبر کنید...

فرشته
0بانو چه قشنگ می نویسی😍 دلم رفت خب❤️