بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت نود و یک :
به فاصله‌ی هر کلمه‌ای که می‌گفت، هر لحظه‌ی زندگی‌اش را چون نوارِ فیلمی مرور می‌کرد و هربار سرِ شرمندگی فرود می‌آورد مقابلِ بهزاد و جانای بسته به جانش از اینکه نتوانست با خونِ قاتلشان دستانِ خود را رنگ کند، قلبش تند کوبید و تیر کشیدنش را که خود بی‌محل کرد، دمی پلک‌هایش را لرزان بر هم نهاد و در سرش پیچیده فریادِ خودش به هنگامِ بیداری خواستن از خانواده‌اش و چشم باز نکردنشان... . این م
لطفا صبر کنید...
