بادافره به قلم معصومه ابدالی
پارت هشتاد و نهم :
کلماتِ شاداب همان آجر به آجری شدند نشسته بر هم و سد ساخته مقابلِ طغیانِ افکارِ خاتون که دیگر چیزی برای گفتن نداشت، سکوتش خلاصه شد در دل‌آشوبه و نگرانی‌ای که همچون مذابی سوزان از ترک‌های دلش جاری شد. لبانش را بر هم فشرد و بینی کشیده‌اش شده خروجیِ بازدمی سنگین، پیشِ نگاهش شاداب بود که دمی مردمک بر اجزای چهره‌اش چرخاند و زبانش در دهان به سازِ سکوت رقصید. باقی ماند شادابی که پس از پاسخ نگ
لطفا صبر کنید...
آبی
0این وسط سامان عاشق شاداب نشه بدبخت بشیم...