اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت پنجاه و ششم :
اِلا روبهرویم نشست. چیزی میگفت، خاطرهای را تعریف میکرد، اما کلماتش در گوشم پژواک نمییافت. فقط حرکت لبهایش را میدیدم، همچون تصویری بیصدا در دل یک فیلم قدیمی.
ذهنم سرگردان بود؛ تمام فکر و خیالم میان اتاقهای آن سوی راهرو پرسه میزد، جایی که کودکانی نحیف با مرگ فاصلهای به باریکی یک نفس داشتند.
– برفین... برفین، با توام!
صدایش مثل آبی سرد بر صورتم پاشیده شد. پلک زØ
لطفا صبر کنید...

نیلوفر آبی
0خیلی خیلی قشنگ بود مرسی خسته نباشید