کانای به قلم حمیده جاهدین محمدی

پارت یک :

بخش اول
"من به سرنوشت اعتقاد دارم؛ به مسیری که می‌توانست در یک چشم به‌ هم زدن، زندگی همه را دگرگون کند و از ما، مایی بسازد که تا قبل‌ از آن، هرگز نبودیم و یا هیچ‌وقت، فکرش را هم نمی‌کردیم که باشیم.... سرنوشت قدرت تغییر داشت؛ قدرت زیر و رو کردن افکارمان و بر هم چیدن دنیایی که در باورمان هم نمی گنجید روزی کسی بتواند آن را تغییر دهد اما... تقدیر می توانست ... و این کار را هم می کرد.
و اما چه کسی این اجازه را به آن داده بود؟
خودِ ما!.... با انتخاب هایمان... با مسیرهایی که برمی‌گزیدیم... بله! این ما بودیم که به تقدیر اجازه می‌دادیم ما را در مسیری به پیش ببرد که نمی‌دانستیم انتهای آن به کجا ختم خواهد شد.
درست مثل همین لحظه و همین حالا که من در آستانه‌ی تغییر دنیایم هستم؛ در آستانه ی ورود به جهانی ناشناخته .... که نمی‌دانم انتهایش به کجا خواهد رسید.... اما امیدوارم انتخابم، حالم و دنیایم را بهتر کند."
لیلی با امیدواری، آخرین جمله‌ اش را هم در دفترش نوشت و سپس آن را بست درحالی‌که امیدوار بود روزهای پیش رویش، روزهایی خوب و خوشایند باشد.
آنگاه از پنجره ماشین به بیرون نگاه کرد؛ به جاده‌ ای زیبا که اطرافش را درختان پاییزی احاطه کرده بودند و فرشی از برگ‌های زرد و قرمز، روی آن پهن شده بود که در ترکیب با هوایی پاک و بی‌نظیر، صحنه‌ ای خارق‌العاده را خلق می‌کرد فقط افسوس که سکوت دل انگیزش داشت زیر چرخ‌ های ماشین، له می شد.
او به گذشته اش می اندیشید؛ به روزهایی که به عنوان نویسنده ای گمنام، قلم می زد و به دنبال کسب تجربیاتی تازه بود و از پذیرش هیچ طرحی حتی متضاد با سبک و روال همیشگی اش، ابایی نداشت و همین مسئله هم بود که او را به اینجا کشاند.
لیلی به خاطر آورد که چطور فضای مجازی را در جستجوی سوژه ای ناب، هر چند متفاوت با برنامه ی همیشگی اش باشد، زیر و رو می کرد تا در نهایت به پیغامی برخورد که برایش تازگی داشت و جواب به همان پیام و اعلام آمدگی برای نوشتن در همان عرصه، او را راهی جایی کرد که هم اکنون در مسیرش بود.
او آنقدر به زیر و بم این موضوع فکر کرد تا سرانجام عظمت دیوارها، برج‌ ها و ابهت قلعه ایی که راهی اش بود، از دور نمایان شد و اتومبیل بر شتاب خود افزود تا بالاخره به نزدیکی دَرِ بزرگِ قلعه رسیدند و سپس اتومبیل همانجا ایستاد؛ مقابل دری که میان دو ستون مستحکم و بزرگ با سرستون‌های شیر سنگی قرار داشت.
لیلی حتی در دورترین رویاهایش هم فکر نمی کرد که روزی بخواهد یک قلعه ی شخصی را از نزدیک ببیند و یا وارد آن شود و با آدم هایش، دیدار کند. او بیشتر به نظرش می آمد که با یک ماشین زمان از دنیای پرهیاهوی امروزی، گذر کرده و به قلعه ای آرام در عصر کلاسیک، سفر کرده است.. همه چیز به نظرش، همین قدر عجیب و رویایی به نظر می رسید.
او داشت به همین چیزها فکر می کرد و غرق در افکارش بود که ناگهان دَرِ ورودی قلعه، باز شد و گفت وگویی بین چند نفر، صورت گرفت؛ چیزی شبیه به اجازه‌ی ورود و آنگاه اتومبیل از دروازه عبور کرد و به داخل رفت در حالی‌ که لیلی داشت به وضوح، عبور از یک دنیا و ورود به دنیایی دیگر را در ذهنش تجربه می کرد و لحظه‌ به‌ لحظه بر تپش‌ های قلبش و بر هیجان او، افزوده می‌شد.
تا سرانجام باغ قصر، پیش چشمان او خودنمایی کرد؛ باغی وسیع که مسیر زیبای میانه ی آن تا ورودی ساختمان قلعه، کشیده شده بود و اطراف این مسیر را هم، درختان بزرگ و باشکوه احاطه کرده بودند.
کم کم با نزدیک شدن اتومبیل به ساختمان قلعه، حالا لیلی می توانست سه فواره بزرگی را که در جلوی آن قرار داشتند، ببیند.
میان آن فواره‌ها، مجسمه‌هایی از فرشته نصب شده بود که هر کدام در دستانشان، مجسمه‌هایی شیشه‌ ای شبیه به یک الماس تراش‌ خورده‌ی بزرگ، قرار داشتند که درخشش بسیار خیره‌ کننده ای را ایجاد کرده بودند که در ترکیب با فرشته هایی که به نظر می‌رسید با پودر سنگ براق، ساخته شده‌اند جلوه‌ ای خاص را ایجاد می‌کردند.
این اولین چیزی بود که نظر لیلی را بعد از پیاده شدن، به خود جلب کرد.
و آنگاه کسی گفت:
- به قلعه کانای، خوش آمدید خانم!
و لیلی، مردی را دید که به‌ همراه دو نفر دیگر به استقبالش آمده بودند؛ مردی جوان، قدبلند و خوش‌ اندام با چهره‌ای محجوب و مهربان، که لیلی از او تشکر کرد و سپس به دنبالشان به راه افتاد تا به داخل ساختمان قلعه برود. به جایی‌که سرنوشت، او را به آنجا فراخوانده بود.