اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت چهل و هشتم :
دستانم را بالا بردم و خنجر بلورینم که تجسمی از یخِ خالص و درخشان بود را در نور کمسوی جنگل نمایان کردم . خنجری که هربار، برقِ گذرایش، همزمان در چشمان سامیار، جرقهای از هیجان و سایهای از وحشت میکاشت.
با گامهایی سریع و بیصدا، مانند شبحی در تاریکی، به آذر نزدیک شدم و درست پشت سرش قرار گرفتم. نفسهای داغ و بریدهاش به صورتم میخورد. نوک تیز و سرد خنجر را آرام روی پوست لطیف گلویØ

لطفا صبر کنید...

نیلوفرآبی
0معرکه ست واقعا ای ول برفین کوتاه نیا حدس میزنم بیشتر فشار بیار ماهیت اصلی سامیار ومرگ اون افراد روشن شه خدا قوت خانم نویسنده عزیز خیلی عالی بود