اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت چهل و ششم :
با لحنی لرزان و مردد، گفت:
_نمیدونم.
شگفت زده پرسیدم:
_نمیدونی؟
سرش را تکان داد و گفت:
_نه.
_نمیدونی یا نمی‌خوای بگی؟
سرش را پایین انداخت، انگار که سنگینی نگاه من بیش از حد برایش سنگین باشد.
با صدایی لرزان که گویی هر کلمه را با هزار درد از دل بیرون می‌کشد گفت:
_دلیلش رو نمیدونم. یه شب، به خونمون حمله کردن و اونا رو بی رحمانه کشتن. من توی کمد قایم شده بودم.
لطفا صبر کنید...
