رمان ماویش به قلم زهرا شاطررضا

ساعت از نه صبح گذشته بود که بالاخره توانستم بعد از چند ساعت روز کار بی وقفه پروژه ققنوس را تمام کنم. نگاهی به کل کار انداختم و در حالی که داشتم کش و قوسی به سر و گردنم میدادم گفتم:

- ایول لیلی خانم، دمت گرم... بازم شاهکار کردی

پروژه را سیو کردم و تن خسته‌ام را به امید خوردن یک فنجاق قهوه به آشپزخانه رساندم. اول آبی به دست و صورتم زدم و به چشم‌های ورم کرده‌ام توی آینه خیره شدم. اگر باز مادرم من را با این صورت میدید دلخوری به پا میکرد ولی من شب بیداری و خستگی جسمی را وقتی نتیجه‌اش خلق چنین شاهکاری بود، دوست داشتم.

صورتم را خشک کردم و در شلخته‌ترین حالت باز حوله را روی دسته صندلی رها کردم. کتری برقی را روشن کردم و تا جوش آمدن آب، یک قهوه فوری توی ماگ زرشکی‌ام ریختم و از کابیت کلوچه نادری تازه‌ای که پری از سفر شمال برایم آورده بود را بیرون کشیدم. آبجوش را روی قهوه ریختم و با قاشق چایخوری هم زدم. آهنگی که از دیشب تا صبح بیشتر از صدبار گوش داده بودم، ناخودآگاه توی مغزم تکرار میشد. ته مانده قهوه و خرده‌های کلوچه را روی میز رها کردم و باز به اتاقم برگشتم. از سکوت دلگیر خانه خسته بودم، به امید هوایی تازه پنجره را باز کردم و نفس عمیقی کشیدم که تمام آلودگی تهران در ریه‌هایم جمع شد. سرفه کنان فحشی نثار این هوا که حال خوبم را خراب کرده بود، کردم و باز پنچره را بستم

- ای بابا یروز خواستیم ادای آدمای خوشبخت و سرحال رو در بیاریم که این هوای تهران گند زد در همه چیز

غرغرکنان به سراغ تلفن همراهم رفتم و سری به گروه خانوادگی زدم. صد و سیزده پیام خوانده نشده؟ ابرویی بالا انداختم و نگاهی اجمالی به پیام‌ها کردم.

هرچه پایین‌تر می‌آمد گره ابروهایم بیشتر میشد.

بحث برگشتن تک نوه پسری خانواده پدری بود که بعد از ده سال نزول اجلاس فرموده بودند و همه خانواده تصمیم گرفته بودند به این مناسبت فرخنده تشریف فرما شوند به شمال کشور، آن هم در این وضع ترافیک جاده ها.

قرار بود شب راه بیفتیم ولی من باید یفکری میکردم باید هرجوری شده بود اینبارم از دیدنش سر باز میزدم.

به خودم که آمدم باز داشتم طول و عرض اتاق را با عصبانیت طی میکردم و با دندان به جان انگشت‌هایم افتاده بودم.

قلبم دیوانه‌وار میکوبید و من برای ساکت کردنش به مشت متوسل شدم.

- ببین قلب لعنتی باز فیلت یاد هندوستان نکنه که اینبار خودم دمار از روزگارت در میارم

باصدای که از آشپزخانه می‌آمد خبردار شدم که مادر خانواده بیدار شده است. باید از شانسم برای راضی کردن مادرم استفاده میکردم.

- مامان گلی؟... مامان قشنگم

- بله خانم شلخته

گونه‌اش را بوسیدم که با تعجب گفت:

- چی شده لیلی خانم مهربون شده؟

با قیافه مظلوم جواب دادم

- هیچی بخدا، نمیتونم مامانمو بوس کنم

- میتونی بوس کنی ولی اصولاً وقتی بوسش میکنی که بعدش یه چیزی بخوای

با دلخوری ظاهری گفتم:

- نه بابا چیزی نمیخوام... فقط این قضیه شمال چیه؟ چرا کسی منو آدم حساب نمیکنه چیزی بگه؟

- مگه خودت توی گروه نیستی؟ مگه پیاما رو نمیخونی؟ خانمجون دستور دادن بقیه هم جز چشم چیزی نمیتونن بگن

آهی کشیدم و گفتم:

- یعنی میگی منم بگم چشم؟ ولی من نمیخوام بیام

- دقیقاً شمام باید بگی چشم و بیای

عین بچگیم یک پایم را روی زمین کوباندم

- ولی مامان من حوصله دیدن م...

قبل از اتمام جمله‌ام انگشت اشاره‌اش را روی دهانم گذاشت و گفت:

- هنوزم حق نداری اسمش رو بیاری... مگه نگفتی همه چیز تموم شده پس بیا و به همه ثابت کن که دیگه اون دختر ساده نیستی که خام حرفای قشنگش شده بود، بسه هرچی ازش فرار کردی

کاش همه چیز به راحتی‌ای که مادرم میگفت، بود. من همه تلاشم را برای فراموش کردنش کرده بودم ولی خودم به خوبی میدانستم که گاهی این قلب وامونده چطوری حرفش را به کرسی میشاند و من را هوایی میکرد. تازه این‌ها تا زمانی بود که ازش دور نبودم و مجبور نبودم باهاش توی یک ویلا زندگی کنم.

مادرم با حرص لیوان کثیف را داخل سینک گذاشت و خرده‌های کلوچه را تمیز کرد. نگاهی به من که غرق توی فکر بودم انداخت و با عصبانیت گفت:

- وایسادی به چی فکر میکنی؟... برو بابات رو بیدار کن که امروز کلی کار داریم، شبم باید راهی بشیم

نمیدانم در چشمانم چه چیزی دید که دستی روی گونه‌ام کشید و گفت:

- میدونم دیدنش بعد ده سال چقدر سخته ولی اینبار نمیذارم این چشما بی دلیل باز خیس بشه... من کنارتم

چقدر بودنش برایم دلگرمی بود. دوست داشتم در آغوش بگیرمش و همانجا از ترس بزنم زیر گریه ولی ترجیح دادم همان لیلی قوی‌ای باشم که مادرم میخواست.

در حالی که داشتم به ماهان برای برگشت بد موقع‌اش لعنت می‌فرستادم وارد اتاق خواب پدرم شدم.

در خواب ناز بود. با شیطانی درونی‌ای که همه از دستش عاصی بودند به سمت میز آرایشی مادرم رفتم.

- نگاه ماشالا اندازه یه سالن آرایشی وسیله داره و به من میگه قرتی خانم

از روی میز گوش پاکن‌کنی برداشتم و پاورچین پاورچین به سمت پدرم رفتم. فاصله بین بینی و گوشش را با گوش پاک کن قلقلک دادم. اول توجهی نکرد ولی بعد کمی تکان خورد. کش موهایم را باز کردم و صورتم را کمی نزدیک بردم. منتظر واکنش پدرم بودم که یک آن بین زمین و هوا معلق شدم

دختره وروجک تو کی میخوای بزرگ بشی آخه... کی دست از کرم ریختن برمیداری

موهایم را عقب زدم و لب برچیدم

دلت میاد بابایی به دختر به این نازی بگی وروجک که کرم میریزه؟

پدرم محکم‌تر در آغوشم کشید.

وروجکی دیگه، وروجک شیطون خودمی...

بعد با دست‌هایش جوری قلقلکم داد که نفسم بد آمد.

با دست اشکی که از چشمانم جاری شده بود را پاک کردم و نفس نفس زنان گفتم:

- شما زن و شوهر چرا به شوخیای من عادت نمیکنین آخه؟

- عادت؟ شوخی؟ آخه زلزله تو به اینا میگی شوخی؟ یادت رفته پارسال داشتی با صدای آژیر و آمبولانس خانمجونت رو سکته میدادی

با صدای عصبانی مادرم هر دو روی تخت نیم‌خیز شدیم

من تو رو فرستادم بیای بابات رو بیدار کنی، حالا یکی باید بیاد خودتا از این تخت بکشه بیرون... پاشین امروز کلی کار داریم، پاشین

مادرم حوله حمام بدست از اتاق بیرون رفت.

پاشو زلزله مامانت امروز بد شاکیه

با قیافه مظلوم رو به پدرم گفتم:

- بابایی

- جون بابای

- میشه نریم شمال یا حداقل من نیام؟

- نه عزیزم، نه... بعد چند سال داداشم برگشته مگه میشه نریم؟

کاش پدرم هم میتوانست از چشمم همه چیز را بفهمد ولی خوشبختانه پدرم در جریان تمام جزئیات آن علاقه بچگانه نبود.

- خب بابا شما که پریشب که اومدن رفتین فرودگاه دیدینشون دیشبم که توی مهمونیشون شرکت کردین دیگه چرا بریم شمال؟

- و تو هم جفتش رو پیچوندی نیومدی... میدونی عموت اینا چقدر ازت دلخور شدن

پدرم سرش را کمی نزدیک‌تر آورد و کنار گوشم گفت:

اصلش رو بخوای این سفر بخاطر توئه... میدونم دیگه دلت با ماهان نیست، خیالت راحت ولی دلیل نمیشه از یدونه عموت اینطوری دوری کنی، اونم وقتی بعد ده سال برگشتن ایران

آخرین بار عمو و زن‌عمویم را یکسال پیش دیده بودم که برای فوت پدر زن‌عمویم برگشته بودند ولی ماهان بخاطر امتحاناتش نتوانسته بود بیاید. هرچند که اگر ماهان بود اصلاً تمایل به دیدن عمویم هم نداشتم. مثل همین بار که دلم نمیخواست به این سفر کوفتی بروم. از عمویم بابت این مهاجرت کاری مسخره دلخور بودم.

به اتاق خودم رفتم و با پری، بهترین دوست روزهای سختم، تماس گرفتم.

نیاز چندانی به مقدمه چینی نبود، با اعصاب خوردی گفتم:

- وای پری امشب باید پاشیم همگی بریم شمال، خانواده عموم و اون ماهان عوضی هم هستن

- ای بابا... پس دوباره سر و که‌اش پیدا شد

- آره ولی ظاهراً اینبار راه فراری ندارم، باید برم دیدنش

پری فکری کرد و گفت:

برو ولی اصلاً تحویلش نگیریا... جوری وانمود کن انگار کسی تو زندگیته و این آدم دیگه ذره‌ای واست مهم نیست

پدرم صدایم زد و مجبور شدم تماس با پری را خاتمه بدهم. از اتاق بیرون رفتم

- جونم بابا

- من دارم میرم خرید... تو هم هرچی میخوای بنویس سر راه بگیرم واست

- ای بچشم

به اتاق برگشتم و از فرصت استفاده کردم. هرچیزی که دلم میخواست یا حتی ذره‌ای هوس کرده بودم را یادداشت کردم. انتقام دیدن ماهان را میخواستم از جیب پدرم بگیرم.

کاغذ به دست از اتاق بیرون رفتم و کاغذ را توی دست پدرم گذاشتم.

پدرم نگاهی کرد و ابرویی بالا انداخت.

دستور دیگه‌ای نبود پدر صلواتی

با شوخی پشت چشمی نازک کردم

- خودت گفتی هرچی خواستم بنویسم، بالاخره باید خودما یجوری سرگرم کنم.

- باشه پدر صلواتی میخرم مگه میشه به تو نه بگم

بعد از رفتن پدرم، باز به اتاقم پناه بردم.

روی تخت دراز کشیدم و به سقف خیره شدم. اتفاقات روی سرم آوار شدند. بعد از ده سال که هر بار با هزار بهانه از دیدنش فرار کرده بودم اینبار همه چیز دست به دست هم داده بود که حتماً به دیدنش برود. اگر باز بهانه می‌آوردم پدرم واقعاً از دستم دلخور میشد و من نمیخواستم رابطه قشنگ پدر و دختریمان بخاطر ماهان بی معرفت خراب شود.

میرم... اصلاً اینطوری که هربار دارم ازش فرار میکنم فکر میکنه هنوزم دلم پیشش گیره... میرم و زل میزنم توی چشماش، بهش میگم دیگه هیچ علاقه‌ای بهش ندارم... دیگه برام مهم نیست بمونه یا بره

حتی از تصور دیدنش و گفتن این حرف‌ها هم چشمانم خیس شده بود، چه برسد به وقتی که واقعاً روبرویش قرار بگیرم و بخواهم چنین حرف‌هایی بزنم.

به پهلو راست چرخیدم و یاد بازی‌های بچگیمان افتادم. یاد تابی که توی حیاط خانه خانمجون بسته بودیم و من همیشه دو برابر اون روی تاب مینشستم و ماهان با حوصله هلم میداد. عمو و بابا مدام بهش تذکر میدادند محکم هلم ندهد یا زیاد بالا نروم ولی من هربار ازش میخواستم بالاتر بروم. یکبار که محکم هلم داد، از روی تاب افتاده بودم و پایم زخم شد. آنروز از عمو کتک خورده بود و بعد هم تاب را کلاً جمع کردند.

از یادآوری کتک خوردن ماهان قلبم به درد آمد.

پری زنگم زد. در حالی که تماس را وصل میکردم از کشو میزم تکه لواشکی برداشتم و در دهانم گذاشتم

لیلی

نری باز دلتا بهش ببازیا... اگه اون تک پسر خانواده است تو هم تنها نوه دختری هستی... جوری خودتا واسش میگیری که حتی جرات کنه بهت نزدیک بشه

پری حرف میزد و من در حالی که از ترشی مزه لواشک دلم به ضعف افتاده بود، از حرف‌هایش شیر شدم و تصمیم گرفتم جوری با ماهان روبرو شوم که هیچ وقت این روی لیلی را فراموش نکند.

- آره حق با توئه... کاری میکنم اینبار بره دیگه پشت سرشم نگاه نکنه... بهش نشون میدم که همون ده سال پیش که رفت واسه من مرده

- آفرین حالا شدی لیلی خودم... کاش اونجا بودم ضایع شدنش رو میدیدم

خنده‌کنان گفتم:

- اگه خیلی مایلی به بابام بگم سر راه بیایم تو رو هم سوار کنیم

- دلم که باز سفر شمال میخواد ولی فعلا تو برو حال آقا ماهان رو بگیر، به وقتش دوتایی با هم یه سفر میریم

با ورود مادرم از پری خداحافظی کردم.

مادرم معلوم بود برای زدن حرف‌های مهمی که بابتش کمی هم استرس داشت به اتاقم آمده است

- جونم مامان قشنگم

- کم زبون بریز

نفش عمیقی کشید و گفت:

- این سفر کلش دو سه روز بیشتر نیست، نبینم واسه دو سه روز گند بزنی به کل تلاشت توی این سالها و هرچی رشته بودی رو پنبه کنیا... این آدم همون ماهانیه که ده سال پیش ولت کرد رفت

کلافه جواب دادم

- مامان خانمی اگه انقدر بهم بی اعتمادی اصلاً چه کاریه من بیام بشم مایه اعصاب خوردی همه

مادرم که حس کرد حسابی از دستش دلخور شده‌ام دستم را گرفت و با لحن مهربانتری جواب داد

- من به تو بی اعتماد نیستم دخترکم، فقط یه مادرم که نگران بچه باز گول نخوره

سعی کردم به مادرم اطمینان خاطر بدهم که دیگر قرار نیست خام حرف‌های ماهان بشوم.

به مادرم، به پری، حتی به تصویر توی آینه قول داده بودم قوی بمانم و اینبار من باشم که ماهان را زمین میزند ولی تپش قلب لعنتی من را میترساند نتوانم سر هیچ کدام از قول‌هایم بمانم و شرمنده همگی بشوم.

از پروژه‌ای که بخاطر کل شب را بیدار بودم بک‌آپ گرفتم و برای کارفرما فرستادم.

پیامک واریزی دستمزدم حالم را بهتر کرد.

استراحت کوتاهی کردم و بعد دوش گرفتم. میخواستم به اندازه کافی فرصت برای آماده شدن و آرایش داشته باشم.

ست سفید، مشکی مورد علاقه‌ام را پوشیدم و لباس‌هایی که برای دور دور توی تهران خریده بودم را توی چمدان زرشکی رنگم جا دادم. حواسم را جمع کردم که باز لوازم آرایشی فراموشم نشود چون محال بود مادرم از لوازم آرایش خودش اجازه بدهد آزادانه استفاده کنم.

موهایم را با دقت سشوار کشیدم و آرایش ملیحی کردم. مادرم با دیدن ظاهر آراسته‌ام نیتم را بد برداشت کرد. چشمکی زدم و گفتم:

- مامان خانمی میخوام بدونه چه لعبتی رو از دست داده

آهی کشید و مطمئنم در دلش آرزو کرد واقعاً نیتم همین باشد.

پدرم دیر کرده بود و این موضوع مادرم را کلافه میکرد

- حالا شما برای رفتن چه عجله‌ای داری؟

- عجله ندارم، فقط حوصله حرف‌های خانمجونت رو ندارم

بالاخره پدرم رسید و با تاخیر دو ساعته راه افتادیم.

توی راه با آهنگ‌هایی که بابا میگذاشت کنسرت برگذار میکردم و پدرم هم میرقصید. کم کم مادرم هم وارد جمع شد و اول با دست زدن و در آخر هم با رقص‌های زیر پوستی ما را همراهی میکرد.

در نیمه‌های راه خستگی بر من چیره شده و روی صندلی عقب ولو شدم.

با صداهای مکرر مادرم چشم باز کردم

- پاشو خوشخواب رسیدیم

کش و قوسی به دست و سرم داد

- عجب خوابی بود، چسبید

از مادرم لیوان چایی‌ای درخواست کردم که متاسفانه گفت تمام شده است

- همه چاییا رو به خورد مهدی جونت دادی؟

پدرم خنده کنان گفت:

- هرکی خوابه...

وارد حیاط ویلا که شدیم چراغ‌های خاموش خبر از خواب بودن همه میداد.

همراه مادرم وارد سالن شدیم که خانمجون عصازنان به استقبالمان آمد

- دیر کردین نگرانتون شدم

- تقصیر مهدیِ... هرجا میخوایم بریم هزارتا کار ریز و درست واسه خودش جور میکنه... ترافیکم که دیگه نگم براتون

خودم را توی بغل خانمجون انداختم و به یاد بچگی کمی خودم را برایش لوس کردم که خوشبختانه هنوز هم نازم خریدار داشت.

- خانمجون مهمونای ویژت خوابن؟

- آره مادر... خسته راه بودن خیلی منتظر شدن دیر کردین خوابیدن

مادرم تشر زد

- تو هم صدات رو بیار پایین نصفه شبی تا همه رو از خواب بیدار نکردی

بعد هم به سمت اتاقی که قرار بود موقتاً در اختیار من باشد هدایت شدم.

خوابم نمی‌آمد و به هوای آب خوردن وارد آشپزخانه شدم. سرکی در آشپزخانه کشیدم و توی از یخچال برای خودم لیوان دوغی ریختم شاید بتوانم بخوابم.

خواستم پاورچین پاورچین مسیر آمده را برگردم که با سر به جایی نرم برخورد کردم.

- آخ این دیگه چی بود؟

- بهتر بگی کی بود

سرم را کمی بالا آوردم و میخ چشمان عسلی‌اش شدم. این چشم‌ها حتی توی تاریکی شب هم میتوانست من را جذب خودش کند. دهانم را باز کردم حرفی بزنم ولی هیچ کلمه‌ای به ذهنم نرسید

- س... سلام

- سلام دختر عمو

- چرا نصف شبی همینطور تو خونه میچرخی؟

سرش را کمی نزدیک‌تر آورد

- چشم از این به بعد اجازه میگیرم بعد میچرخم تو خونه

خودم را جمع کردم و قدمی به عقب برداشتم. زیر لب ببخشیدی گفتم و خواستم رد بشوم که گفت:

- تو آسمونا دنبالت میگشتم تو یخچال پیدات کردم

با حرص جواب دادم

- اونی که ستاره سهیل شد تو بودی نه من

با حرص بیشتری حواسم از کنارش رد بشوم که ناخواسته پایش را لگد کردم. این را وقتی آخ بلندی گفت فهمیدم. دستم را بیشتر کشید، جوری که دیگر کامل توی حصار تنش بودم. کنار گوشم گفت:

- دلم رو له کردی کافی نبود که حالا پامم لگد میکنی ماویش

از ماویش گفتنش دلم به لرزه افتاد. با صدایی که از اتاق خانمجون آمد هردو سرجایمان میخکوب شدیم. همین یکی را نصف شبی کم داشتیم که خانمجون مچ ما دوتا را توی آشپزخانه توی بغل هم بگیرد.

از فرصت استفاده کردم و سریع خودم را به بالکن رساندم تا نفسی تازه کنم. دوبار نفس عمیق کشیدم و از قلب لعنتی‌ام خواستم آرام باشد.

هنوز ریتم نفس‌هایم منظم نشده بود که لیوان چایی‌ای جلویم گرفته شد. با تعجب به داخل لیوان نگاهی انداختم که ماهان جواب داد

- نترس زهر نیست، چاییه... راستی هنوزم قیافت هیچ

تغییری نکرده، مثل قدیمیای که بچه

نخیر ایشون دست بردار نبود، امشب تا صدای من را در نمی‌آورد ول نمیکرد. دوست داشتم داد بزنم " بچه عمته" ولی یادم اومد که عمه اون عمه من هم هست و بعد به یاد آوردم که ما اصلاً عمه نداریم.

به آلاچیق روبرویمان خیره شدم و نفس عمیقی کشیدم.

- مگه تو اصلاً لیلی قدیما رو یادت هست؟

- آره خیلی خوب یادمه... تموم این سال‌ها با خیال این چشما زندگی کردم... ولی فکر کنم تو هیچی از من یادت نباشه

لجوجانه جواب دادم

- آره من فراموشت کردم

با شوخی دستش را به سمتم دراز کرد و گفت:

- سلام من ماهانم

برای کم نیاوردن و به رسم ادب باهاش دست دادم و گفتم:

- منم لیلی‌ام

گرمای دستش من را به یاد نون بیار کباب ببر بازی کردن بچگی‌هایمان انداخت. به یاد روزی که دستم را گرفت و گفت:

- لیلی بخدا بخاطر کار بابام مجبوریم بریم ولی زود برمیگردیم

برای من زود یعنی چند ماه، یکسال یا نهایتاً سه سال. هر روز منتظرش بودم ولی نیامد. تب کردم ولی باز هم نیامد. تا پای مرگ رفتم ولی این مهاجرت لعنتی تمام نشد. از مرگ برگشتم، از عشق برگشتم. به خودم قول دادم از ماهانی که مرد رویاهایم بود، توی ذهنم دیو بسازم تا دلم دیگر جرات نکند سمتش برود.

خودم را جوری درگیر زندگی و درس کردم که ماهان به کل فراموشم شود ولی حالا روبرویم ایستاده بود و داشت خودش را معرفی میکرد.

کمی از چایی‌ام را مزه کردم و سعی کردم بدون لرزش صدایم بپرسم

- چند روز ایرانی پسر عمو؟

آه عمیقی کشید و گفت:

- شاید اینبار موندی بشم... من که اومدم به عهدم وفا کنم امیدوارم یار هم سر عهدش مونده باشه

خوب میدانستم منظورش از وفای به عهد چی بود ولی باید بهش نشان میدادم که خیلی دیر شده است.

حرفش را نشنیده گرفتم و خواستم به اتاق بروم که گفت:

- لیلی باید حرف بزنیم

سریع جواب دادم

- من حرفی ندارم باهات ماهان...

دستم را توی دستش گرفت و من به خودم تشر زدم" نه لیلی، سر قولت باید بمانی."

- لیلی لطفاً... من خیلی حرف باهات دارم، اندازه ده سال نبودن

دستم را از دستش درآوردم و نگاهم را چرخاندم

- ولی من نه حرفی دارم و نه مشتاق شنیدنم.

دلگیر نگاهم کرد، سرمو زیر انداختم و لیوان را به دستش دادم.

- من میرم بخوابم

خواستم در رو باز کنم که با شیطنت گفت:

- پس منم میام، تو اتاقت

و باز با شیطنت خندید. با حرصی که تمام این ده سال از او داشتم سمتش خیز برداشتم سینه به سینه‌اش شدم که باعث شد ناخودآگاه با دستش کمر را بگیرد.

-یعنی خارج بودن اینقدر روشن فکرت کرده؟

تو چشمام نگاه کرد و گفت:

- نمی‌دونم تو بگو

نمی‌دانم چیشد؟ ساعت ایستاد یا من غرق چشم‌های عسلیش شدم؟

با صدای بازشدن پنجره هر دو به خودمان آمدیم، مادرم با نگاهی تند نگاهم کرد و گفت:

- بیا تو سرده ، بزار پسر عموت هم بخوابه... روز رو ازتون گرفتن؟

سریع به اتاق برگشتم که مادرم مچ دست را گرفت و تشر گونه گفت:

-اون نمیام و اخم کردنات رو باور کنم یا اینکه بی حجاب نصف شب تو بغلشی رو؟

از چشم‌های مادرم خجالت کشیدم. شاید همین هم باعث دزدیدن نگاهم شد.

آروم دستم را از دست مادرم بیرون کشیدم و گفتم:

- من هنوزم سر حرفم ، بعدا توضیح میدم لطفاً

به بابا که خواب بود اشاره کردم تا مادرم یواش صحبت کند ولی با نگاه مادرم فاتحه‌ام را خواندم.

به سمت کیفم رفتم پدی برای پاک کردن آرایشم و مسکن برداشتم که مادرم گفت:

- کجا میری باز

آرام ولی جوری که کفرم دراومده بود جواب دادم

- دستشویی....

یک مسکن خوردم و سعی کردم بخوابم ولی فکرم درگیر ماهان بود. حرف‌هایش، نگاهش، حتی گرمای دست و تنش مدام توی ذهنم مرور میشد. حس میکنم نیمی از قوی بودنم را در همین دیدار اول از دست داده‌ام ولی باید هرجور بود جلوی ماهان دوام می‌آوردم. مدام به خودم تشر میزدم که " فقط دو روزه، فقط لازم دو روز طاقت بیاری". نمیخواستم بداند که نبودنش چه بلایی سرم آورده است. باید همان لیلی شوخ و شیطان همیشگی میشدم.

بالاخره کم کم چشمانم بسته شد. با صدای اذان چشمهایم را باز کردم‌. به هوا نگاه کردم، آفتاب مستقیم به چشمم خورد. پس اذان صبح نبود. وای نکنه ظهر باشد، سریع تو جام نشستم که در اتاق باز شد و مادرم آمد داخل

- ساعت خواب خانوم ، لنگ ظهر پاشو

خواب آلود گفتم:

- خیلی خوابم میومد ، دیر خوابیدم

به سمت کمد رفت، شالی برداشت و سمتم انداخت:

- بله وقتی تا دیر وقت بیداری تو بغل...

- مامان...

- یامان، بپوش بیا بیرون، جلو خانجونت یکم رعایت کن، پیرزن گناه داره

بعد به سمتم آمد و انگشتش را تهدید وار تکون داد

-لیلی خوب گوشتو بازکن ببین چی بهت میگم، من نمیذارم باز شبا واسش تب کنی و روزا منتظر زنگش باشی....اون بار به بابات نگفتم دلیل مریضیت، سرماخوردگی وسط تابستون نیست ولی اینبار آبروداری نمیکنم...

سرم را انداختم پایین و گفتم :

- مامان تو که منو میشناسی چرا؟

چشم غره ای به من رفت وگفت:

-چون میشناسم میگم دیگه ، پاشو بیا بیرون

از اتاق خارج شد. شال را با حرص روی تشک کوبیدم. من دیشب بدون شال جلویش بودم الان مسخره‌اس با شال بروم. مجبورم، دیگر حوصله غر غرهای مادرم را در این شرایط ندارم. یاد حرفهای دیشب ماهان افتادم. لبخند روی لبم نشست « اومدم به قولم عمل کنم البته اگه دیر نشده باشه »

- من دیگه اون لیلی ساده و احمق بچگی نیستم ماهان خان

دست و صورتم را شستم و به سمت آشپزخانه رفتم که خانجون من را دید

- به به گل دخترم، ظهرت بخیر مادر

لبخندی زدم :

- ظهرت بخیر خانجون ، گشنمه، چیزی هست بخورم

- بشین مادر، برای تو همیشه هست مادر، الان برات یه صبحونه مفصل درست میکنم.

داشتم لیوان چایی‌ام را سر میکشیدم که مزاحم خان سر رسید.

- واسه منم چیزی هست؟

خانجون سینی رو گذاشت جلوی هردویمان

- واسه جفتتون هست... بخورید نوش جونتون

خانمجون رفت تا سری به سماورش بزند و ماهان از فرصت استفاده کرد، لقمه کرما مربایی جلوی دهاتم گرفت. اخمی کردم که به خانمجون اشاره کرد و یواش گفت:

- زشته میبینه

یکصدم ثانیه قبل از برگشت خانمجون دهانم را باز کردم وماهان لقمه را توی دهانم گذاشت.

پایین دادن آن لقمه از هرکاری برایم سخت‌تر بود‌.

خانمجون اشک گوشه چشمش را پاک کرد و گفت:

- آخ ننه من زنده باشم عروسی شما دوتا رو ببینم دیگه هیچی از خدا نمیخوام

ماهان ته چایی‌اش را سر کشید و جواب داد:

- به زودی میبنی من بهت قول میدم خانجون

خانجون خندید گفت:

- مرده و قولش ؟

- قولم قوله خانجون

زیر لب طوری که ماهان بشنوه گفتم:

- خانجون می‌دونه تو زیر خیلی از قولهات زدی؟

- خانجون می‌دونه من مجبور بودم

بی تفاوت با حرص نگاهم را ازش گرفتم و رو به خانجون گفتم :

- مامان اینا کجان؟

- رفتن خرید تو این بازارچه محلی خرید داشتن

- خب منم می‌بردن

باز دخالت کرد.

- تقصیر خودته خوابالویی

- من همیشه سحر خیرم جهت اطلاع

- بیخیال خوابالو هم دوست دارم

پشت چشمی برایش نازک کردم و از خانجون تشکر کردم.

خواستم بلند شوم که آهسته گفت:

- زلف پریشونت دیشب کار خودش رو کرده، شال سر کردن امروزت واسه چیه دیگه؟

ترجیح دادم جوابش را ندهم و راهی حیاط شوم

به محض ورودم به حیاط با دیدن ماشین بابا و عمو که وارد حیاط شد، لبخندی زدم و به سمتشان حرکت کردم. از بچگی همیشه بابا از بیرون می آمد چشمم به دستش بود که برایم خوراکی خریده باشد.

بابا از ماشین پیاده شد و یک کیسه را به بغلم داد

- اصن چشمم خورد به این لواشکای ترش یاد تو افتادم

از ذوق از گردنش آویزون شدم و گفتم:

- وای بابایی مرسییی چقدر دلم می‌خواست

صدای پای ماهان از پله ها می‌آمد

- سلام عمو‌‌‌... هنوز دلش برای ترشک میره؟

چشم غره‌ای رفتم:

- بله

- عمو براش ضرر داره زیاد نخرید ، محلی‌هاش هم حتی باید چک بشه

ماهان خودش را در بغل پدرم انداخت‌. از در آغوش کشیدن محکم پدرم حسودی‌ام شد. آغوش پدرم فقط متعلق به من بود و البته گاهی مادرم.

من هم مشغول احوال پرسی با زن‌عمو شدم و بعد به محض دیدن عمو کامبیز خودم را بیاد بچگی‌ام توی دلش انداختم. عمو کامبیز محکم گونه‌ام را بوسید و گفت:

- این دختر بی معرفت مارو اینقدر اذیت نکن ماهان خان

ماهان گردنش را کج کرد و گفت:

- بفرما گردن ما از مو باریکتر

تا یکی دو ساعتی مشغول رفع دلخوری از عمو و زنعمو بودم. حق داشتند این مدت خیلی بی معرفتی کرده بودم. بخصوص این دو شبی که به بهانه مریضی و کار به دیدنشان نرفته بودم. کاش میتوانستم بگویم" تقصیر خودتان است که با این مهاجرت کوفتی همه چیز رو بهم ریختین"

عمو مثل بابا بود ساده و دلنازک، دلخوریش زود برطرف شد ولی زنعمو هنوز کمی برایم توی قیافه بود که خب من هم سعی کردم زیاد توجه نکنم.

بعد از خوردن ناهار و حرف زدن‌ها به پیشنهاد عمو کامبیز والیبال بازی کردیم.

من و پدر و مادرم یک تیم و عمو و زنمو و ماهان هم یک تیم. خانمجون هم مثلاً داور بود. با اختلاف یک امتیاز تیمشان را بردیم. پریدم بغل پدرم و گفتم:

- مثل همیشه درجه یکی مهدی خان

- دیدی سوسکشون کردیم دخملی؟

خندیدم صورت زبرش را بوس کردم

عمو خندید و گفت:

- داشتیم داداش؟

- عه عمو قبول کنید باخت رو، شرط بستیم، حالا وقت اجرای شرطه

ماهان به سمت من حرکت کرد

- من حاضرم ببازم تا شما ببری خانوم خانوما

نگاهم را دزدیدم و جواب دادم.

- مهم اینکه بردیم‌‌‌..‌ شمام خرید بستنی رو دریاب

چشم کشیده‌ای گفت و به سمت ساختمان رفت. کمی بعد دوش گرفته و مرتب از پله‌ها پایین آمد و گفت:

- اهالی منزل من بیرون یه قرار دارم ، بعدش با بستنی برمی‌گردم.

چشمکی زد و رفت.

یعنی پیش چه کسی میخواست برود؟ خب برود اصلاً به من چه؟ چرا باز کارهای این آدم برایم مهم بود؟

با صدای خانجون که صدایم میکرد از فکر بیرون آمدم و به آشپزخونه رفتم

- جانم خانجون بفرما

-بشین، کم آتیش بسوزونن... بشین کارت دارم

روی صندلی نشستم و گفتم:

- جانم

- کم این بچه رو اذیت کن، گناه داره

در حالی که لپه‌های قیمه را پاک میکرد ادامه‌داد

- بهم گفته دلش پیش دل توعه ... ولی انگار تو کسی توی زندگی توعه، اره؟

اخمی کردم

- خانجون... حرفشو باورنکن... اون منو ول کرد رفت حالا داره منو مقصر نشون میده

- رفت درس بخونه مادر... از من گیس سفید بشنو که پیش من درددل کرد دیشب، دلش پیشت گیره، ولی فکر می‌کنه تو با کسی دیگه ارتباط داری... اگه نیستی بهش فرصت بده

- نه خانجون بخدا کسی تو زندگیم نیست ولی من دیگه نمیخوامش؟

خانمجون نگاهی به چشم‌هایم کرد و گفت:

- به من دروغ میگی یا به خودت؟

یکبار پلک زدم و جواب دادم

- من... من میترسم

- از چی ؟

- از این که باز ولم کنه، من از طرد شدن بدم میاد شما یادتونه من به چه حالی افتادم، الآنم معلوم نیست کجا رفت

- پس توام خاطرشو میخوای، درست حدس زدم... بهش مادر یه فرصت بده، من بیشتر از همه می‌دونم به شما دوتا چی گذشته

به پنجره نگاه کردم و به رسم ادب گفتم:

- چشم خانجون ، هرچی شما بگید ولی باید اول فکر کنم، باید بتونم خودما واسه یه فرصت دوباره راضی کنم

- آفرین حالا شدی لیلی خودم، حالا بیا کمک کن بساط شام رو آماده کنیم

به کمک خانجون شام را آماده کردیم.

خسته از کار روی کاناپه نشستم که ماهان وارد خانه شد و با پاکت بستنی به سمتم آمد.

- اطاعت امر شد

در حالی که سعی میکردم نگاهم به صفحه تلویزیون باشه تشکری کردم و خواستم پاکت را از دستش بگیرم که پاکت را محکم نگه داشت. سرم را بالا آوردم که چشمکی زد و گفت:

- کی فرصت داری حرف بزنیم

- خودم وقتش رو بهت میگم

فقط میخواستم منتظر بذارمش، میخواستم شاید یکم از دردی که من کشیدم را بکشد...

به خانجون قول داده بودم که بهش فرصت بدم ولی دلم راضی به اینکار نبود.

برای فرار از همصحبتی با ماهان خودم را مشغول صحبت با پری کردم

- اوضاع چطوره؟

- خوبه... اون داره تلاش میکنه نزدیک بشه ولی من دیگه اون لیلی احمق نیستم

- آفرین... نبینم اجازه بدی این آدم دوباره بهمت بریزه‌ها... اون موقع تو فقط ۱۷ سالت بود ولی حالا ماشالا یه خانمی واسه خودت شدی... نذار دوباره هنونطور دلتا بازی بده

- نه بابا خیالت راحت

به تصویر توی آینه خیره شدم. چقدر میتوانستم قوی بمانم؟ من تا همینجاشم هفتاد درصد از انرژی‌ای که جمع کرده بودم را مصرف کرده بودم. چطور میتوانستم مطمئن باشم تا آخر این سفر کوفتی محکم و قوی باقی بمانم. به خودم که نمیتوانستم دروغ بگویم، من داشتم باز نرم میشدم باز خام میشدم.

بعد از شام همه مشغول حرف زدن بودند. من هم کنار آتیش پایین پله‌ها نشسته بودم که ماهان کنارم نشست و گفت:

- لیلی نظرت چیه فردا بریم پاتوق بچگیمون... باید باهات حرف بزنم

بهش نگاه کردم. به چشم‌هایی که اندازه همان بچیگمان معصوم بود.

- مگه هنوز هست؟

ابرویش را بالا انداخت

- یعنی میخوای بگی دیگه اونجا نرفتی؟

- معلومه نرفتم... الانم دلم نمیخواد برم، دلم نمیخواد دیگه هیچ جایی که با تو خاطره دارم پا بذارم، اینجا رو هم به احترام بابا اومدم

بلند شدم که دستم را به زور کشید و مجبورم کرد بشینم. با لحنی که بیشتر شبیه دستور بود گفت:

- فردا صبح آماده باش بریم... باید باهم حرف بزنیم

- ماهان میشه انقدر اذیتم نکنی؟... نمیخوام باهات حرف بزنم مگه زوره؟

- آره زوره... من میخوام حرف بزنم میای میشنوی بعد هر تصمیمی خواستی میگیری

مظلومانه گفتم:

- اصلا فکر نکنم اون پاتوق سرجاش باشه

- حالا بریم شاید بود... نبودم یه کاری میکنیم... نهایتا یک جا جدید خاطره می‌سازیم

خاطره جدید ساختن؟ عمراً دیگر دلم میخواست با ماهان خاطره جدید بسازم. آن خاطرات با سادگی بچگانه همراه بود. حتی وقتی کمی با اشتباه مخلوط شد.

نگاه من به آتش بود که ماهان با چوب هیزم‌ها را تکون داد و ادامه داد:

- ای بابا چرا هوا سرد نمیشه من کتما بندازم رو دوشت شاعرانه بشه... من تو تابستون دلبری کردن بلد نیستم.

تلخ شدم. مثل قهوه‌ای که هر روز میخوردم.

- ولی بلدی با رفتنت تابستون رو جوری واسه یه نفر زمستون کنی که سه هفته سینه پهلو کنه و نتونه از تخت پایین بیاد.

نگاهم کرد. با ناراحت و یا شاید هم با پشیمانی

- صبرکن تا فردا همه چیو برات میگم اگه قانع شدی یه فرصت بهم بده اگه نشدی قول میدم از زندگیت برم.

چرا باز فعل رفتن دلم را لرزاند؟ باید گوش خودم را محکمتر بکشم تا باز خام چشم‌هایش، نگاهش و حتی حرف‌های ظاهراً عاشقانه‌اش نشوم.

پدرم ماهان را صدا زد و من خوشبختانه با افکارم تنها ماندم.

با چشم به آتیش در حال خاموش شدن نگاه کردم و بعد نگاهم به اتاق ته حیاط افتاد. اتاقی که زمانی جایی برای قایم کردن کادوهای ماهان بود.

گذر کردم به ده سال پیش درست همین جایی که با ذوق به عطر مورد علاقه ماهان که با پول تو جیبی‌هایم خریده بودم، نگاه میکردم و منتظر بودم زودتر با عمو از سفر ناگهانی که به تهران داشتن برگردند. با باز شدن در خوشحال به سمت در رفت اما با دیدن صورت جدی ماهان پکر شدم و کادو را پشتم عین بچه‌های خطاکار قایم کردم. ماهان بعد از پیاده شدن به سمتم آمد و گفت:

- لیلی باید باهم حرف بزنیم

سری تکان دادم. هردو روی لب جدول باغچه نشستیم. با شنیدن حرفهای ماهان آوار برسرم ریخته شد.

- لیلی می‌خوام یه موضوعی مهمی بهت بگم... میخوام اول از همه به خودت بگم... من عاشقتم میدونی ولی برای بابا یه مأموریت به لندن جور شده که ممکنه چندین ماه یا سال مجبور شیم مهاجرت کنیم... البته زمانش مشخص نیست... من خیلی سعی کردم متقاعدش کنم من نرم اما بابا اجازه نمیده

اشک‌هایم بی اختیار از گونه ام سرازیر شد

- ولی می‌خوام بدونی حواسم بهت هست، به محض اینکه بتونم شرایط زندگی اونجا برای جفتمون درست کنم میام یه سفر ایران خواستگاریت و بعد باهم میریم و بعد اتمام کار بابا برمی‌گردیم من فقط می‌خوام خیالم از تو راحت باشه، که از دستت ندم لیلی... من خیلی عاشقتم.

میخواست زیر قولش بزند کسی که تمام این مدت حرف ازدواج و ماندن زده بود میخواست برود. ما حتی باهم حلقه ازدواجمان را هم انتخاب کرده بودیم. قرار بود یک رشته دانشگاهی درس بخونیم ولی حالا شده بود رفیق نیمه راه، توقع دارد من بگویم که به پایش میمانم.

صدایم بخاطر گریه خش افتاد

- چه مدت؟

- زیاد طول نمی‌کشه زود برمیگردیم

اشکهام را پاک کردم:

- من هیچ جا باهات نمیام ماهان، تو حاضر نیستی بخاطر من از خانواده‌ات بگذری بعد توقع داری من بگذرم..‌. برو هروقت درست تموم شد بیا.

منتظر ادامه حرفش نشدم و سریع پله‌ها رو بالا رفتم نگاهم به شیشه عطر افتاد. شنیده بودم عطر جدایی می‌اورد. انداختمش از پله‌ها پایین هزار تکه شد.

با صدای خش خش چوب به خودم اومدم. آه بلندی کشیدم و به داخل ساختمان رفتم. کمی بعد همگی به داخل آمدند. خانجون و زن عمو و مادرم کنار هم نشسته بودند. مردها هم باهم حرف میزدند. من سر خودم را با ظرف شستن گرم کرده بودم که با زنگ خوردن تلفن زن عمو و رفتنش، خانمجون رو به مادرم گفت:

-میخوام دو کلمه با تو و دخترم حرف بزنم، می‌دونی که همون قدر مهدی عزیزه برام تو هم عزیزی مثل دخترمی، مهناز هم مثل کامبیز برام عزیزه

با حرفای خانمجون اخم‌های مادرم درهم رفت ولی به احترام خامنجون سکوت کرد ‌تا حرفش را بزند

- اگه گوش عزیزه گوشواره هم عزیزه ، من آرزومه تا زنده‌ام عروسی این دوتا بچه رو ببینم

- این چه حرفیه خانجون ایشالا همیشه سلامت باشین

- نه دخترم واقعیته... دیروز که شما نیومده بودین ماهان و مهناز اومدن با من صحبت کردن، از خاطرخواهی ماهان گفتن، ولی میترسیدن از نه شنیدن، اتفاقات ده سال پیش کم باعث جدایی این دوتا بچه نشد... خودت می‌دونی که کامبیز برای کار رفت مجبور بود خانواده‌اش رو هم ببره، وگرنه مهاجرت نمی‌کرد

- خانجون ماهان هم مثل پسر خودمه ، ولی لیلی رو یادتونه به چه حالی افتاد تا کی تو جا بود، من پدرم دراومد تا مهدی نفمهه

- می‌دونم دخترم، درکت میکنم ولی ماهان پسر خوبیه نه که نوه خودم باشه بگم ، پسری که بره مملکت غریب و برگرده بازم دلش پیش عشق قدیمیش باشه کمه، بخاطر من گیس سفیده شده یه فرصت بده بهش خودش رو ثابت کنه

- والا چی بگم خانجون ، من کی باشم با شما مخالفت کنم حرف اول و آخر با لیلیه ولی اونم دیگه نمی‌خواد ماهان رو

خانجون لبخندی زد

- من باهاش حرف زدم، با دست پس میزنه با پا پیش ، هنوز دلش پیششه ولی میترسه، نذار دیر بشه مادر وقتی دو نفر دلشون با همه کمک کنیم این وصلت سر بگیره، دختر و پسر از خودمونه چه بهتر

- چی بگم والا خانجون ریش و قیچی دست شما ولی من نمیتونم سر جون لیلی بازم قمار کنم

خانجون دست مامان رو گرفت:

- صبرکن اول ماهان ، دل لیلی به دست بیاره، خودش میاد باهاتون صحبت می‌کنه نگران نباش دخترم

- هرچی خیره پیش بیاد.

ادب حکم میکرد قبل از قرار فردا با ماهان، از مادرم اجازه میگرفتم یا حداقل او را در جریان میگذاشتم.

با دلشوره از برخورد مادرم آهسته گفتم:

- ماهان میگه فردا باهاش برم پاتوق همیشگی... میگه حرفای مهمی داره... خودمم دو دلم نمیدونم برم یا نرم؟

مادرم نگاهم کرد و بعد دستم را توی دستش گرفت.

- انتظار داری بگم نرو؟ بگم که یه عمر دلت بین زمین و هوا باشه؟... انتظار داری بگم برو؟ بگم که باز با حرفاش دل دخترک سادما خام خودش کنه و من بمونم و تنی که تاوان عاشقی پس میده؟

مادرم دستم را کشید و من وارد آغوش همیشه پناهش شدم.

- برو ولی یادت باشه دارم خودتا دست خودت امانت میدم، باز مریضش نکنیا.

با بوسه‌ای از مادرم بابت درک بالایش تشکر کردم.

شب از نیمه شب گذشته بود و مدام حرفهای خانمجون در سرم اکو میشد. "اگه دلت باهاشه بهش فرصت بده" مگر میشد دلم با ماهان نباشد ماهانی که تا زمانی که بود همه کسم بود. یاد تولد ۱۶ سالگی‌ام افتادم که ظهر از مدرسه‌‌اش خودش را رسانده بود به مدرسه من که به دنبال من بیاید البته که بعداً متوجه شدم کلا آنروز مدرسه نرفته بود و یک کتک مفصلی هم از عمو خورد. اون روز را خوب یادم است. رو ابرا بودم. یادمه گوشه همه کتابهایم اسم ماهان بود. با یه سری از دوستهایم تا مسیر ایستگاه اتوبوس رفتیم و بعد از یک ایستگاه، پیاده شدم. ماهان هنوز نرسیده بود که پسری جلوی ایستگاه مزاحمم شد. میخواست به زور شماره بدهد. عصبی و کلافه شده بودم بخصوص بخاطر بوی تند سیگاریش داشت حالم را بد میکرد. هرچی سعی میکردم فرار کنم دنبالم می‌آمد. اون وقت از ظهر هم کوچه خلوت بود اما با دیدن فرشته نجاتم حس کردم نجات پیدا کردم. پسره مزاحم یک کتک مفصلی نوش جان کرد و در رفت. همراه با ماهان گوشه جدول عصبی نشستیم. گوشه لبش پاره شده بود، با گوشه‌ی مقنعه خون گوشه لبش را پاک کردم. نگاهمان در هم گره خورد.

- تو اینجا چیکار می‌کنی ماهان، مگه مدرسه نبودی؟

عصبی گفت:

- خیر سرم خواستم زودتر برسم که بریم بیرون ولی دیر رسیدم