رمان مرا به نامم صدا نزن به قلم آتنا کاکا

فصل اول

بنِدکیفم مدام از روی شانه ام سر میخورد

هر بار بیحوصله بالا میکشیدمش، اما دوباره آرام روی بازویم میلغزید؛ انگار خودش

هم دیگر میلی به ماندن نداشت.

بدنم اسیر آغوشش بود.

نه من تواِن جدا شدن داشتم، نه او جرئِت رها کردن.

سکوت میانمان نفس میکشید.

فقط چشمهایمان حرف میزدند.

سرخِی چشمهایش، بیشتر از هر شکایت و گلایه ای، تمام شبهایی را لو میداد ک بیخواب، نبودنم را تا صبح شمرده بود.

آرام، سرانگشتانم را روی گودِی زیر چشمهایش کشیدم.

پلک نزد.

فقط گوشه ی لبش لرزید؛ انگار لبخند هم برای زنده ماندن، آخرین نفسهایش را میکشید.

پلکهایش را بست.

نفسی عمیق کشید.

از آن نفسهایی که فقط آدِم رسیده به امنترین پناه دنیا میکشد.

انگار بعد از یک هفته جنگیدن با تمام دنیا، بلاخره خودش را به خانه رسانده بود.

دستم هنوز روی صورتش مانده بود.

آرام گفتم:

-وقتایی که بی خوابی میکشی...

نفسم میان گلویم شکست

-دلم میخواد خودمو... توی گودِی چشمات چال کنم

لبخند تلخی روی لب هایش نشست.

همان لحظه که پلک هایش را باز کرد، اشک، بی اجازه از گوشه ی چشم های خسته اش

پایین دوید.

انگار فقط منتظر باز شدن چشم هایش مانده بود.

با نوک انگشتم اشکش را پاک کردم

-گریه نکن

صدای خودم، غریبه بود.

-من نمیخوام... هیچوقت... تو رو ضعیف ببینم

بازوهایش بی اختیار دور کمرم محکم تر شد.

آنقدر محکم...

که انگار اگر رهایم میکرد، تمام دنیا از هم میپاشید.

مثل همیشه، صورتش را میان گردنم پنهان کرد.

نفس کشید.

آرام...

عمیق...

نفسی که بوی خانه میداد.

بوی آرامش.

بوی تمام شبهایی که کنار هم از کابوس ها جان سالم به در برده بودیم.

گلوی من اما...

دیگر تاب نگه داشتن بغضم را نداشت.

سرمای زمستان بیصدا تا مغز استخوانم خزیده بود.

تمام تنم میلرزید.

اما او...

او مثل همیشه گرم بود.

گرمای تنش، میان آن سرمای بیرحم، شبیه آخرین آتشی بود که خدا روی زمین جا

گذاشته باشد.

آتشی که اگر خاموش میشد...

من هم دیگر زنده نمیماندم.

آرام دستم را داخل کیف بردم.

نوک انگشت هایم، دسته ی سرِد چاقو را پیدا کردند.

تمام بدنم لرزید.

کاش...

کاش دستم به جای چاقو، به معجزه میرسید.

دسته ی چاقو را محکم میان انگشت هایم فشردم.

دستم یخ کرده بود.

اما نه به سردِی فلز.

هیچ سرمایی...

به اندازه ی تصمیمی که گرفته بودم، کشنده نبود.

سرم را آرام کنار گوشش بردم.

چشم هایم را بستم.

بوی تنش را برای آخرین بار نفس کشیدم.

زمزمه کردم

-من خیلی دوستت دارم

نفسم برید.

-هر ثانیهای که نمیبینمت... دلتنگت میشم

بازوهایش بی خبر، محکمتر دور کمرم حلقه شد.

بیخبر از یک دقیقه ی بعد...

-دلم میخواست تمام وجودم... با تو یکی بشه

اشکهایم بیصدا روی گونه هایم میلغزیدند.

-اما..

کلمه میان بغضم شکست

-الان..نمیتونم..

بازوهایش، بیخبر از تمام تصمیم هایی که پشت پلک هایم پنهان کرده بودم، دور کمرم محکم تر حلقه شد.

بیخبر از یک دقیقه ی بعد...

بیخبر از اینکه قرار بود همین آغوش، تا چند لحظه ی دیگر، برای همیشه از دور تنم

باز شود.

لب هایم را روی هم فشردم.

صدای هقهقم را میان سینه ام خفه کردم.

-الان..

نفسم برید.

-الان..مجبورم..

نفهمید.

تمام حواسش به نگه داشتن من بود.

انگار میترسید اگر یک لحظه رهایم کند، دوباره گم شوم.

دستم آرام از میان آغوشش بیرون آمد.

چاقو میان انگشتهایم میلرزید.

نه...

دستم نمیلرزید.

تمام گذشته ام میلرزید.

تمام خاطره هایی که با او زندگی کرده بودم، میان مشت بسته ام جان میکندند.

برای آخرین بار به صورتش نگاه کردم.

کاش...

کاش همان لحظه چشم هایش را باز میکرد و میگفت:

-نکن

من همانجا میشکستم.

همانجا چاقو را رها میکردم.

همانجا دوباره عاشقش میشدم.

اما...

او هنوز چشم هایش را بسته بود.

با همان آرامشی که فقط آدم های مطمئن دارند.

مطمئن از اینکه هیچکس قرار نیست قلبشان را بشکند.

و من...

قرار بود همان آدم باشم.

چاقو را بالا آوردم.

نه مقصدی برایش انتخاب کردم...

نه جرئت نگاه کردن به تیغه را داشتم.

فقط...

رهایش کردم.

صدای فرو رفتن فلز در گوشت...

بلند نبود.

اما همان صدا...

برای همیشه در گوشم ماند.

بازوهایش، همان لحظه شل شد.

انگار جان، آرام آرام از میان انگشتهایش ُسر خورد.

گرمای تنش هنوز دورم بود...

اما دیگر آن گرمای چند لحظه ی قبل نبود.

مثل آتشی که تازه خاموش شده باشد و فقط خاکسترش هنوز گرم مانده باشد.

یک قدم عقب رفت.

نه از درد...

از ناباوری.

آرام چشم هایش را باز کرد.

و نگاهش...

خدایا...

کاش هیچوقت آن نگاه را ندیده بودم.

نه خشم داشت.

نه نفرت.

نه حتی گالیه.

فقط...

نمیتوانست باور کند.

انگار تمام دنیا در ذهنش ایستاده بود و فقط یک سؤال میان چشم هایش نفس میکشید. :

-تو؟...

نگاهم لرزید.

چشمه ایم بی اختیار روی دستش نشست.

دستش را روی شکمش گذاشته بود.

میان انگشت هایش...

خون آرام راه خودش را پیدا میکرد.

پیراهن سفیدش...

لحظه به لحظه سرخ تر میشد.

سرخِی خون، روی سفیدِی پیراهنش..

شبیه غروِب آخر دنیا بود.

زانوهایم خم شد.

خودم را دوباره به او رساندم.

چاقو هنوز میان تنش بود.

اما من...

دیوانه وار او را در آغوش گرفتم.

انگار اگر محکم تر بغلش میکردم...

زمان عقب برمیگشت.

انگار هنوز فرصت داشتم تصمیمم را عوض کنم.

دستم پشت کمرش میلرزید.

لب هایم بی صدا فقط یک جمله را تکرار میکردند.

ببخش...

ببخش...

ببخش...

اما صدایی از گلویم بیرون نمیآمد.

او آرام...

روی زانوهایش نشست.

و من...

همراهش فرو ریختم.

نگاهش هنوز روی صورتم مانده بود.

انگار میخواست مطمئن شود اشتباه میبیند.

شاید هنوز باور داشت این هم یکی از همان کابوس هایی است که با بیدار شدن تمام میشوند.

لب هایش لرزید.

نفسش به سختی بالا آمد.

صدایش آنقدر آرام بود که اگر میان آن سکوِت سنگین، قلبم اینطور نمیکوبید، هرگز

نمیشنیدمش

-چرا؟؟...

همین.

فقط یک کلمه.

اما همان یک کلمه...

تمام جانم را شکافت.

هقهقم شکست.

پیشانی م را آرام به پیشانی ش تکیه دادم.

اشک ایم، بیاختیار روی صورتش میریخت.

صدایم دیگر شبیه صدای خودم نبود.

انگار کسی از تِه یک چاه تاریک داشت به جای من حرف میزد.

-من..

نفسم برید.

چشم هایم را محکم بستم

اما تاریکِی پشت پلکهایم هم از نگاهش فرار نمیکرد.

با تمام توانم جمله را ادامه دادم.

-من وقتی معصوم بودم...تو من رو باور نکردی..

گلویخشک شده ام کلمات را با درد بیرون میداد

-وقتی هیچ گناهی نداشتم..

اشک، راه نفس کشیدنم را بسته بود.

.. -منو باور نکردی

سکوت.

سکوتی که از هر فریادی بلندتر بود.

نگاهش هنوز از روی صورتم کنار نمیرفت.

انگار داشت تمام خاطراتش را زیر و رو میکرد.

انگار دنبال همان دختری میگشت که روزی با تمام دنیا عوضش نمیکرد.

اما دیگر دیر شده بود.

دستم را روی صورتش کشیدم.

گرمای پوستش...

هنوز زنده بود.

و همین...

بیشتر عذابم میداد.

لب هایم دوباره لرزید.

-اما من وقتی که..

برای گفتن ادامه ی جمله، باید تمام جانم را خرج میکردم.

-وقتی که..

نفس عمیقی کشیدم.

-وقتی همه گفتن تو گناهکاری

اشک هایم یکی یکی روی لب هایش میچکید.

-باورت کردم من..

پلک هایش آرام روی هم افتاد.

نه...

از بیهوشی نبود.

از خستگی بود.

از جنگیدن.

از درد.

از شکستن.

دستم را زیر گونه اش بردم تا صورتش روی شانه اش نیفتد.

چشم های نیمه بازش هنوز به من نگاه میکرد.

همان چشم هایی...

که روزی تِه آن گوداِل تاریک، تمام دنیای من شده بودند.

چشم هایی که روزی، پناِه گریه هایم بودند.

و حاال...

داشتند درست روبه روی من خاموش میشدند.

نتوانستم.

تمام فاصله ی میانمان را از بین بردم.

لب هایم را روی لب های سردش گذاشتم.

یک بار.

دو بار.

سه بار...

بعد دیگر نشمردم.

میان هقهق، میان بوسه ها، میان دیوانگی ای که تمام وجودم را گرفته بود، فقط یک

جمله را زمزمه میکردم.

-انتقاممون..

نفسم برید

-از عشقمون..

باز اشک.

باز بوسه.

-قوی تر بود..

لبخند بسیار کمرنگی گوشه ی لبش نشست.

آنقدر کمرنگ...

که اگر همان لحظه پلک میزدم، برای همیشه از دستش میدادم.

و من...

لعنتی...

وسط آن همه خون...

خندیدم.

نه از خوشحالی.

از جنون.

از اینکه فهمیدم...

هنوز هم...

بعد از تمام این زخم ها...

دوستم دارد.

دست خون آلودش، آرام از روی زخم جدا شد.

با همان جانی که لحظه به لحظه از تنش بیرون میرفت، دستش را بالا آورد.

انگشت های سردش، آرام میان موهایم گره خورد.

نه برای نگه داشتنم...

برای لمس کردنم.

انگار میترسید این آخرین باری باشد که میتواند صورتم را به خاطر بسپارد.

آهسته سرم را جلو کشید.

پیشانیمان دوباره به هم رسید.

نفسش دیگر گرم نبود.

بوی خون میداد.

بوی رفتن.

لب های خشکیده اش، گوشه ی لبم را بوسید.

نه بوسه ای از روی عشق...

نه از روی دلتنگی...

بوسه ای شبیه خداحافظی.

پلک هایش را برای لحظه ای بست.

بعد، بی آنکه نگاهم کند، زمزمه کرد:

-برو..

دنیا دور سرم چرخید.

تمام جانم از شنیدن همان یک کلمه یخ زد.

لب هایم لرزید.

-نه..

صدایم حتی به گوش خودم هم نرسید.

خواستم دستش را بگیرم.

خواستم چاقو را از تنش بیرون بکشم.

خواستم زمان را برگردانم به روزهایِ کلبه...

خواستم خودم جای او بمیرم.

خواستم...

اما هیچکدام دیگر ممکن نبود.

لب هایم به زحمت تکان خورد.

-بزار..

اشکم روی گونه اش چکید.

-بزار کمکت کنم..

حرفم تمام نشده بود که با آخرین رمقش میان حرفم پری

-برو..

این بار صدایش محکمتر بود.

نه از قدرت.

از ترس.

ترس برای من.

مات نگاهش کردم.

میان آن همه درد...

میان آن همه خون...

باز هم داشت به فکر من بود.

لبهایش لرزید.

نفس بریده ای کشید.

بعد، با همه ی توانی که از جانش باقی مانده بود، غرید:

-گفتم برو..

سینه اش بالا آمد.

درد، تمام عضالت صورتش را در هم شکست.

اما باز هم ادامه داد.

-هرچقدر..

نفسش برید.

چشم هایش را بست.

دوباره باز کرد.

-هرچقدر..دنبالت...اومدم..

گلویش پر از خون شده بود.

اما نگذاشت جمله اش ناتمام بماند.

-دیگه...

سکوت.

-برنگرد...

اشکهایم دیگر از صورتم پایین نمی آمدند.

انگار تمام وجودم اشک شده بود.

-نه...

نفسم لرزید.

-الان...

لبخند محوی زد.

همان لبخندی که همیشه وقت شکست خوردنش میزد.

-نه هیچوقتِ دیگه..

نگاهش را از صورتم گرفت.

انگار اگر یک لحظه ی دیگر نگاهم میکرد...

دیگر نمیتوانست وادارم کند بروم.

زمزمه کرد

-برنگرد دیگه...

تمام دنیا ساکت شد.

فقط صدای باران مانده بود.

بارانی که آرام، روی شانه های هر دومان میبارید.

قطره ها، خون روی پیراهنش را میشستند.

اما هیچ بارانی...

از پس شستن گناه دستهای من برنمیآمد.

خواستم دوباره دستش را بگیرم.

اما نگاهم کرد.

همان نگاه کافی بود.

همان نگاهی که التماس نمیکرد...

دستور میداد.

برو...

پاهایم فرمانم را نمیبردند.

تمام وجودم، میان رفتن و ماندن، گیر افتاده بود.

دلم میخواست همانجا کنار زانوهایش فرو بریزم.

سرم را روی سینه اش بگذارم.

دستم را دور گردنش حلقه کنم.

چشم هایم را ببندم.

و وانمود کنم...

هیچکدام از این اتفاق ها نیفتاده است.

اما نگاهش...

تمام خواهش های دنیا را خفه میکرد.

نگاهی که دیگر التماس نبود.

وصیت بود.

آرام از روی زمین بلند شدم.

زانوهایم زیر وزن تنم خم میشد.

انگار زمین هم دلش نمیخواست از کنارش دور شوم.

تنش، آرام به یک سمت مایل شد.

بی اختیار قدمی به طرفش برداشتم.

دست بی جانش را روی زمین گذاشت...

و نگذاشت بیفتد.

حتی حالا هم...

نمیخواست من سقوطش را ببینم.

نفسم برید.

لب هایم از هم باز شد.

اما هیچ صدایی بیرون نیامد.

فقط نگاهش کردم.

خدایا...

آدم چطور میتواند کسی را که تمام زندگی اش بوده، همینطور تنها بگذارد؟

اشک، دیدم را تار کرده بود.

میخواستم تصویرش را تا آخرین لحظه حفظ کنم.

چشمهایش...

موهای خیسش...

پیراهن سفیدی که دیگر سفید نبود...

حتی لرزش نفسهایش را.

چون میترسیدم...

این آخرین باری باشد که او را میبینم.

لبهایش دوباره تکان خورد.

این بار...

حتی صدا هم نداشت.

فقط از روی حرکت لبهایش فهمیدم.

-برو...

تمام دنیا روی شانه هایم آوار شد.

آرام...

فقط یک قدم عقب رفتم.

همین یک قدم...

از تمام راهی که تا آن روز آمده بودم، سخت تر بود.

بعد قدم دوم.

بعد سوم.

هر قدم...

تکه ای از روحم را کنار او جا میگذاشت.

باران، حالا بی رحمانه تر میبارید.

موهایم خیس شده بود.

لباس هایم به تنم چسبیده بودند.

اما من...

دیگر سرمایی حس نمیکردم.

آدم هایی که قلبشان میمیرد...

سرما را احساس نمیکنند.

چند قدم دورتر که شدم...

نتوانستم.

برگشتم.