رمان دور باطل به قلم نازنین زارع

تخمین مدت زمان مطالعه : ۱۶ ساعت و ۱۸ دقیقه ۳ ثانیه

به نام خدا

کسی چه می داند پشت سکوت هر آدم چه هیاهویی پنهان است . شاید تمام آنچه میبینی نقابی باشد بر چهره ی حقیقت .

«بخش اول : سایه »

آوای کلاویه های سفید و مشکی پیانو گوشش را نوازش داده و روحش را به پرواز در می آورد. درحالی که انگشتان باریک و کشیده اش را به سرعت به روی کلاویه های خوش آهنگ پیانوی بزرگ و سیاه رنگ یاماها حرکت میداد ، به فربد که با بیخیالی خمیازه میکشید نگاهی انداخت . از بدو ورود مانند تمامی روزهای گذشته با بی میلی به تندیس فرشته ی سفید رنگی که به روی پیانو قرار داشت ، خیره شده بود و پایش را با بی قراری تکان میداد .

طی یک ماه گذشته متوجه بی میلی آن پسرک هفت ساله به ساز پیانو شده بود اما هربار که این موضوع را با خانوم حاتمی در میان میگذاشت با پافشاری و اصرار او نسبت به ادامه روند یادگیری روبه رو می شد .

پس از لمس اخرین کلاویه به سمت فربد متمایل شد و گفت : مثل اینکه آقا فربد اصلا به پیانو علاقه نداره درست میگم ؟

فربد که انگار حرف دلش را از زبان سایه میشنید لپش را از روی دستش برداشت و با لحنی شیرین گفت : مامان نسرین میگه که من باید پیانو زدن یاد بگیرم ولی خاله میدونی ، من عاشق توپ بازیم دوست دارم با دوستام فوتبال بازی کنم ، اصلا دوست ندارم که آهنگساز بشم . به شما برنخوره ها خاله شما خیلی قشنگ ساز می زنید ولی خب من یه فوتبالیستم .

لبخندی ناخوداگاه بابت شیرین زبانی پسرک زد . دستش را نوازش وار به روی تارهای فرفری و روشن موهای او کشید و به فکر فرو رفت ، باید با خانوم حاتمی درباره علاقه پسرش صحبت میکرد و او را متقاعد میکرد که در صورتی که فربد علاقه ای به ساز زدن نداشته باشد ، حتی اگر چندین سال هم طول بکشد هرگز ساز زدن را یاد نخواهد گرفت. نوازندگی ریشه در عشق و شوق درونی داشت . خود او نیز با تکیه بر همین میل درونی به پیانو نوازی روی آورده بود . به خوبی به خاطر داشت که با چه مشقتی از دبیرستان تا مرکز شهر را با پای پیاده طی می کرد تا تنها خود را به آموزشگاه موسیقی مورد علاقه اش برساند و لحظه ای کلاویه های محبوبش را لمس کند . با وجود فرسودگی که از کلاس های کنکور مدرسه متحمل می شد ، توانسته بود عشق به پیانو را در قلبش زنده نگه داشته و خود را تا این مرحله از مهارت برساند . البته که پشتکارش در این زمینه قابل انکار نبود . هنوزعرق سردی که از بابت تمرین های سنگین و شبانه روزی خود بر تن خسته اش می نشست را از یاد نبرده بود . درد های شبانه ی شانه اش و بی حسی انگشت کوچک دستش ، یادگار همان دوران بود . دورانی که سایه نامش را پیله ی پروانه گذاشته بود . او همان کرم ابریشمی بود که در سودای شکوفا شدن ، پیله ی پروانگی را به خود تنیده بود و حال با گسستن پیله ، مبدل به پروانه ای آزاد با بال هایی سفید رنگ شده بود . به همان حد آزاد و رها !

اما این نسخه برای پسرک بی حوصله ای که کنارش به روی آن صندلی چرم و مشکی که کیفیتش مثال نزدنی بود چرت می زد ، موثر نبود . چرا که برق چشمان او هنگامی که از فوتبال صحبت می کرد ، سایه را به وجد می آورد ، پشیمان از حضورش در آن خانه و کنار پسرک می کرد و در نهایت تداعی گر جمله ای در ذهنش می شد و با خود می گفت : جای من توی این خونه نیست !

بعد از به پایان رساندن کلاس ، اتاق فربد را ترک کرد و درحالی که موبایلش را از درون کیفش خارج میکرد پله های مرمر آبی کاخ حاتمی را یکی پس از دیگری طی کرد تا خودش را به پذیرایی مجلل آن خانه برساند .

خانوم حاتمی درحالی که موهایش را با حوله ای سفید رنگ بالای سرش جمع کرده بود و نگاهش را به ناخن های قرمز و طراحی شده اش میداد با تلفنش صحبت میکرد و هر از چندی قدم بر میداشت . سایه با احتیاط پله آخر را پشت سر گذاشت و نزدیک او شد . حاتمی که تا آن لحظه متوجه حضور او نشده بود به صحبت ادامه داد و گفت : ببین خسرو خودت میدونی که اون سرویسی که من میخواستم برلیانش قرمز بود اصلا هم کار با این حرفا ندارم که برلیان اصل چه رنگیه ! هرچی سریعتر این تحفه ای که خریدی رو ردش میکنی بره . برای من همون که میخوام رو میخری ، وگرنه یه آتیشی میندازم به جونت که صدتا بشکه آب هم نتونه خاموشش کنه شیرفهم شدی ؟

لحن قاطع و بدون انعطاف زن ، در اولین مرحله او را شوکه کرد و کمی بعد پشیمانی از بابت صحبت در ارتباط با فربد را به جانش انداخت . لحظه ای در گوشه ای از فانتزی های مغزش به یاد نامادری سیندرلا افتاد . با همان صدای تیز و غرغرهای بی پایان . بعید نبود که با پیش کشیدن حرف فربد چوب جادوییش را از آستین پف کرده اش در بیاورد و او را تبدیل به سوسک کند. چهره اش به سرخی لبو شده و تیله های چشمانش کم مانده بود از حدقه بیرون بزند . تنها بابت برلیانی که سایه در طول عمرش از نزدیک نظاره نکرده بود به این حد از آشفتگی رسیده بود ؟

به محض قطع شدن تلفن و برگشت خانوم حاتمی به سمتش بزاق دهنش را فرو داد وسریع گفت : کلاس فربد جان تموم شد

حاتمی با نیم نگاهی به سرتا پای سایه ، درحالی که تیپ نه چندان قیمتی اش را آنالیز می کرد ، به سمت شومینه رفت و گفت : عملکردش چطور بود ؟

تحت تاثیر نگاه های خیره و از بالا به پایین خانوم حاتمی ، عضلات شانه اش را منقبض کرد . انگشتان پایش را به روی زمین فشرد و با نارضایتی از بابت نگاه های سنگین آن زن گفت : خوبه فقط باید بیشتر تمرین بکنه

حاتمی بعد از شمردن تراول هایی که در دست داشت خرامان خرامان نزدیک او شد و گفت : این سهم امروز

دستش را جلو برد و اسکناس ها را از او گرفت ، لحظه ای حس تردید به جانش افتاد و لبش را تر کرد تا درباره فربد حرف بزند که تلفن همراه حاتمی به صدا در آمد وباری دیگر مشغول مجادله درباره رنگ برلیان مورد علاقه اش شد .

بیخیال صحبت با او شد و از خانه بیرون زد .

با خروجش از آن کاخ بزرگ و خفقان آور ، نفس عمیقی کشید و اندکی از آن هوای خنک پاییزی را وارد ریه های خود کرد . درحالی که در امتداد کوچه قدم برمیداشت به ساعت مچی اش نگاهی انداخت و تصمیم گرفت تا کمی قدم بزند .

بعد ازخروج از آموزشگاه بدون لحظه ای استراحت تمام مسیررا از اواسط شهر تا شمال تهران طی کرده بود تا هرچه سریعتر خودش را به خانه حاتمی برساند ، خانه ای که بی شباهت به کاخ گلستان نبود ، سنگ های مرمرین و مجسمه های غول پیکر داخل پذیرایی آن خانه را تبدیل به کاخ کرده بود و همین باعث میشد تا سایه نام کاخ حاتمی را روی آن قرار بدهد . البته که باراولش هم نبود که چنین خانه ای را میدید جدای از فربد شاگردان دیگری هم داشت که اکثرا در همان محل سکونت داشته و کاخ هایی شاید مجلل تر ازخانه حاتمی ها داشتند ، اما برای سایه ای که در خانه ای معمولی همچون اکثر جمعیت شهر زندگی می کرد ، دیدن کاخ های رنگارنگ شاگردانش هر روزی که می گذشت همچنان تازگی داشت و او را متاثر می کرد .

گوشه های پالتو مشکی رنگش را به هم نزدیک تر کرد تا اندکی از سوز سرمایی که به تنش راه پیدا میکرد و مغز استخوانش را میسوزاند کمتر کند . خودش هم نمیدانست که هدفش از اینکه در آن سرمای سوزناک قصد قدم زدن کرده بود چیست ؟ تنها میدانست که اگر مادرش در آن لحظه کنارش حضور داشت گوشش را میپیچاند و به او یادآوری میکرد که هوا دزد است و باید هرچه سریعتر دست از آن قدم زدن بیهوده بردارد. اما حال که دور از چشم ملیحه خانوم بود می توانست برخلاف حساسیت های مادرانه و گاهی بیش از حد و اندازه ای که داشت به قدم زدن در آن حال و هوای پاییزی بپردازد و در سکوت تفکر کند . کاری که به تازگی زیاد انجامش میداد !

از شغل نه چندان نان و آب دارش گرفته تا شمارش اسکناس های ناچیزی که از شاگردانش دریافت می کرد . ذهنش همچون خیابانی مملو از ماشین بود و ترافیکی پر سروصدا را در مغزش به راه انداخته بود . افکار مشموش ذهنش که در آن لحظات به ماشین هایی تک سرنشین و مستهلک شباهت داشتند ، یکی پس از دیگری با سرعت از راه می رسیدند و پشت سر سایر افکار به نوبت می نشستند . تا جایی که حتی جای سوزن اندازی هم در نقطه ای از جمجمه اش باقی نگداشته بودند . یکی از امتیازهای بزرگسالی همین قدرت تفکر بود . چنان در افکار پرپیچ و خمت ، گیج و سرگشته می شدی که حتی نام و مشخصات خود را هم به باد فراموشی میسپاردی . در بزرگسالی می توانستی در هر روز از زندگی باری دیگر متولد شوی . روزی در نقش یک هنرمند خوشحال و روزی دیگر یک دختر جوان افسرده . گویی در ذهن خود یک صحنه ی تئاتر ترتیب داده بودی و هر روز از زندگی را تصمیم می گرفتی که چه تصویری از خود را در معرض دید تماشاگران به نمایش بگذاری. تماشاگرانی که خلاصه می شدند در تک تک انسان های پیرامونت . از عابری که در یک روز عادی از کنارت عبور می کرد تا نزدیک ترین مردمان زندگی ات !

بن بست مقابلش او را وادار به جستجوی شماره ی کوچه کرد . فکر و خیال کار خود را کرده بود . شماره ی حک شده بر تابلوی آبی رنگ ، گویای آن بود که دو کوچه بالاتر آمده است .

قصد کرد تا عقب گرد کرده و از کوچه خارج شود که صدای فریادهای بلند و نزدیک مردی ناآشنا ، او را در جای خود متوقف کرد . ندایی درون قلبش به او نهیب می زد تا هرچه سریع تر پا به فرار بگذارد اما از طرفی حس انسان دوستی اش او را موظف می کرد که به دنبال منشا صدا بگردد . بنابراین حیران و ترسیده به انتهای کوچه نگاه کرد تا عامل صدا را پیدا کند . به نظر نمی رسید که چندان دور باشد .

کمی گذشت تا متوجه سایه غول پیکر دو مرد سیاه پوش در مقابل یکی از خانه ها شد . بلافاصله پشت یکی از درختان تنومند خودش را پنهان کرد و از گوشه درخت نگاهش را به آنها دوخت .

مردی را با سر و وضعی خونین مالین به سمت صندوق عقب ام وی امی مشکی رنگ می بردند و سعی بر چپاندن جسم لاغر او در فضای صندوق داشتند .

سایه که تا آن لحظه از شدت ترس و حیرت ناخن هایش را در تنه ی زبر درخت فرو برده بود و پوست لبش را با دندان جدا می کرد ، با دستانی لرزان موبایلش را از کیف خارج کرد و شماره صد و ده را گرفت . به مغز یخ زده اش فشار آورد تا آدرس محل و کوچه را بخاطر بیاورد اما ترس او را همچون ماهی گلی کم حافظه کرده بود . چشمانش را بر هم فشرد و نفس ها مقطعی و بریده اش را از سینه آزاد کرد . نوای انتظار موبایل ، همچون ناقوس کلیسا در سرش جولان می داد و کاسه ی صبرش را لبریز می کرد . بالاخره صدایی مردانه جایگزین ناقوس کلیسا شد .

هنوز ثانیه ای از برقراری آن تماس نگذشته بود که با احساس قرار گرفتن جسمی نرم و پشمالو کنارپایش تحت تاثیر اضطراب لحظاتی قبل جیغ خفه ای کشید و از آن درخت سرو فاصله گرفت .

فاصله گرفتنش از آن درخت سالخورده مصادف شد با جلب شدن توجه یکی از مردان تنومند و سیه پوش به سمت او ، همانطور که خودش را بابت ترسیدن از آن گربه زرد و خپل و ازهمه مهم تر قدم زدن بی موردش لعنت میفرستاد در کسری از ثانیه شروع به دویدن به سمت خیابان کرد .

سر پایینی را با سرعت فراوانی میدوید و هر از چندی به پشت سرش نگاه میکرد تا از نبود آن شبح سیاه در پشت سرش کسب اطمینان کند . قلبش بی وقفه میکوبید و ریه هایش از شدت نفس های عمیقش به سوزش افتاده بودند . تصویر چهره ی خون آلود و آسیب دیده ی آن مرد جوان ، همچون کابوس های نیمه شب در ذهنش جولان می داد و او را دچار تهوع می کرد . تصور بلاها و رنج هایی که پسرک از سرگذرانده بود او را تا مرز گریه پیش می برد و آزرده اش می کرد . چرا تا آن لحظه فکر می کرد که تمام ظلم ها و جنایاتی که از آن ها صحبت می شد تنها مختص داستان ها بود و نسل های گذشته را شامل می شد ؟ اصلا مگر در دنیای مدرن هم چنین اتفاقاتی رخ می داد ؟

در میانه راه لحظه ای کنترل خود را از دست داد و به روی زمین پرتاب شد . به مردی که همچون یوزپلنگ به دنبال او می دوید نگاهی انداخت و بی توجه به سوزش کف دستش باری دیگر ایستاد و شروع به دویدن کرد. صدایش در حنجره مرده بود و تارهای صوتی اش او را یاری نمی کردند . شاید اگر همانند آن پسرک زخمی فریاد خود را به آسمان رها می کرد ، عابری همانند خودش پیدا می شد که او را ببیند و به دادش برسد . به شرط آنکه درحد او بی دست و پا و بی عرضه نباشد .

بی تحرکی ها و خامی بدنش کار خود را کرده بود . سرعتش بسیار پایین تر از آن شبح بود و اگر دقایقی بعد به خیابان نمی رسید ، می توانست شکار بعدی آنها باشد . سوزش عضلات پا با خراش دستش درهم آمیخته بود و ضعف بدنی اش را به رخ می کشید . همچون آهویی مستاصل و ترسان از شکارچی ؛ به دویدن ادامه داد . تا جایی که برخلاف انتظار به خیابان رسید .

با رسیدن به خیابان اصلی کمی آرامش پیدا کرد ، زبانش را به روی لب های خشکش کشید و به روی زانوهایش خم شد . دستش را به روی قلبش قرار داد و بعد از اینکه از نبود شکارچی اش اطمینان حاصل کرد نفس آسوده ای کشید . عابران خیابان حیرت زده از حال آشفته و حرکات پر استیصال دخترک ، با چشمانی متعجب از کنارش می گذشتند . هر از چندی یک رهگذر با حس هم نوع دوستی حال او را جویا می شد و مشکلش را می پرسید و بعد با تایید سایه و کسب اطمینان از نبود مشکل ، همچون سایر رهگذران عبور می کرد و به مسیر خود ادامه می داد .

مثل اینکه شانس با او یار بود چرا که توانسته بود از مقابل چشمان آن دو شبح دور شود و خودش را نجات دهد. رخدادی که بی شباهت به معجزه نبود .

دقایقی به طول انجامید تا به حال طبیعی خود بازگردد . به محض قرار گرفتن در امتداد خیابان دستش را برای اولین تاکسی بلند کرد . به روی صندلی گرم ماشین آرام گرفت . به انتهای کوچه ای که کم مانده بود گورستانش شود ، نگاهی متزلزل انداخت و درحالی که با حالی زار به شبح سیاهی که شست دستش را به زیر گردنش بصورت نمادین می کشید می نگریست ، درب را بست و بیحال گفت : مستقیم لطفا

حبه قند کوچکی از درون قندان مقابلش برداشت و به سایه که درست کمی آنطرف تر مقابلش نشسته بود نیم نگاهی انداخت . صورتش کمی رنگ پریده به نظر میرسید و از همیشه کم حرف تر شده بود . با توجه به شناختی که نسبت به او داشت موضوعی ذهنش را درگیر کرده بود . قلبش به او نهیب میزد که راهی برای تنها شدنشان پیدا کند تا بتواند دلیل آن حال پریشان را جویا شود به همین خاطرتماس اضطراری با اداره را بهانه کرد و بعد از بالا رفتن از راه پله وارد اتاق سایه شد .

پیامکی برای او ارسال کرد تا خودش را به اتاق برساند . در این فاصله به فضای داخلی اتاق ، که همچون سال های گذشته دکوراسیونی شاد و دخترانه داشت ، نگاهی انداخت و با لبخندی محو دستانش را داخل جیب شلوارش قرار داد .

طولی نکشید تا درب اتاق به آرامی باز شد و جثه ظریف سایه در تیر راس نگاه سهیل قرار گرفت .