دکتر عادل به قلم مرضیه نعمتی
پارت یازده :
فورا اشک چشمم را پاک کردم و سرم را زیر گرفتم. پدرم هم با حرص غرید:
ـ زنیکه بی چاک و دهن! میدونم باهاش چی کار کنم!
و ناگهان دستش روی قلبش رفت. هراسان صدا زدم:
ـ بابا!
عادل که متوجه شده بود، خیلی زود ماشین را پارک کرد و پیاده شد و به سمت ما آمد. نزدیک پدرم شد و نگران و بلند صدایش زد:
ـ آقا فرامرز حالتون خوبه؟
پدرم با دستش داشت سینهاش را میفشرد:
ـ دکتر جان دوباره گرفت.<
لطفا صبر کنید...
